Emerytura cywilna obok emerytury wojskowej

Emerytura wojskowa obok emerytury cywilnej

Sąd Najwyższy otworzył drogę wojskowym, którzy służbę rozpoczęli przed 1 stycznia 1999 r. do uzyskiwania dwóch świadczeń emerytalnych. Może się okazać, że wyrok Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2019 r. (sygn. akt I UK 426/17) będzie dla nich przełomowy. Ale zacznijmy wszystko od początku.

Przed wyrokiem SN z 24 stycznia 2019 r. 

Do tej pory uznawano, że wszystko zależy od chwili rozpoczęcia służby. W przypadku osób, które rozpoczęły służbę przed 1 stycznia 1999 r. przyjmowano, że mogą oni pobierać tylko jedno świadczenie – wojskowe lub cywilne (art. 95 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS). W takim przypadku przyznawano świadczenie wyższe lub to, które zostało wybrane przez samego zainteresowanego.

Takie osoby, które uzyskały emeryturę wojskową, a następnie pracowały „w cywilu” i płaciły składki ZUS, mogły doliczyć okres zatrudnienia do emerytury wojskowej. Od okresu zatrudnienia zależy bowiem wysokość świadczenia. Jest jednak jedno „ale”. Doliczeń nie można dokonywać w nieskończoność.

Okresy zatrudnienia mogą być bowiem doliczone do emerytury, jeżeli podstawa wymiaru jest mniejsza niż 75%. Kwota emerytury wojskowej nie może bowiem przekroczyć 75% podstawy wymiaru (a więc zasadniczo uposażenia w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej).

Natomiast w przypadku żołnierzy, którzy zostali powołani do zawodowej służby wojskowej po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r. emerytura wojskowa wynosi 40% podstawy wymiaru za 15 lat służby i jest zwiększana za dalsze lata służby, ale również za inne okresy składkowe lub nieskładkowe przed służbą lub po jej zakończeniu.

W ich jednak wypadku, dopuszczono wprost możliwość pobierania dwóch świadczeń – zarówno emerytury wojskowej, jak i emerytury z FUS (oczywiście po spełnieniu odpowiednich wymagań).

Co jest w wyroku Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2019 r. 

Jeden z żołnierzy służył 25 lat w wojskach lotniczych. Służbę zakończył w 1990 roku i rozpoczął pracę jako pracownik cywilny. Praca ta trwała kolejne 23 lata, a więc przez cały ten czas płacił składki ZUS, w tym składkę emerytalną. Na swoim subkoncie ZUS uzbierał niebagatelną kwotę 350 tys. złotych. Gdy osiągnął powszechny wiek emerytalny zwrócił się do ZUS o przyznanie prawa do emerytury. Otrzymał decyzję ustalającą wysokość świadczenia na 1.800 zł miesięcznie, ale z zawieszeniem (czyli „odmową wypłaty”) z uwagi na to, że pobiera już emeryturę wojskową.

Wojskowy nie zgodził się z taką decyzją ZUS-u i odwołał się do Sądu. Natomiast Sądy obu instancji przyznały rację ZUS – z uwagi na zbieg świadczeń, w ich ocenie nie można było przyznać mu dodatkowo emerytury cywilnej. Udał się więc do Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu II instancji i stwierdził przy tym, że w sprawie doszło do nierównego traktowania i naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Wojskowy pobierał bowiem emeryturę wojskową w maksymalnej dopuszczalnej wysokości, a więc 75% podstawy wymiaru (ostatniego uposażenia). Z uwagi na to nie mógł doliczyć stażu cywilnego do swojej emerytury wojskowej. 23 lata pracy cywilnej i odprowadzania składek w żaden sposób nie wpływały na wysokość pobieranego przez niego świadczenia.

Sąd Najwyższy stwierdził więc, że jego sytuacja jest taka sama, jak osób przyjętych do służby po 1 stycznia 1999 r., a jednak jest traktowany inaczej. Nie ma bowiem możliwości uzyskania dodatkowego świadczenia – w przeciwieństwie do kolegów, którzy rozpoczęli służbę później.

Jak będzie po wyroku SN

Sprawą teraz ponownie zajmie się Sąd Apelacyjny w Łodzi. Wydaje się jednak, że po wyroku kasatoryjnym SN nie będzie mógł odmówić wypłaty wojskowemu emerytury cywilnej obok emerytury wojskowej.

Ten wyrok może mieć duże znaczenie również dla innych ubezpieczonych w podobnej sytuacji, a więc gdy ich emerytura wojskowa nie może być już zwiększona, a odprowadzają składki ZUS.

<<< AKTUALIZACJA >>>

Zobacz tutaj uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt III AUa 333/19

Nie dotyczy to wyłącznie żołnierzy, ale również policjantów czy innych służb mundurowych – funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej.

Emerytura cywilna obok emerytury wojskowej

Agata Kicińska

Zajmuję się indywidualnym i zbiorowym prawem pracy oraz prawem ubezpieczeń społecznych. Często opracowuję strategię w sporach sądowych z pracownikami, tworzę regulaminy i porozumienia zbiorowe. Mam również doświadczenie w zakresie pracowniczych aspektów łączenia się spółek. W codziennej pracy doradzam również w sprawach związanych z zatrudnianiem pracowników tymczasowych oraz ochroną danych osobowych. Reprezentuję naszych Klientów w sporach sądowych z udziałem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w szczególności w sprawach dotyczących prawa do wcześniejszej emerytury.

Podobne artykuły

  1. Janek pisze:

    Czy dobrze rozumiem, że jako były funkcjonariusz Policji (60 lat), który ma maksymalną emeryturę policyjną i aktualnie dalej pracuję w cywilu (na emeryturze policyjnej) w oparciu o umowę o pracę (w całości oskładkowaną) będę miał możliwość uzyskania emerytury także z ZUS wyliczonej w oparciu o składki, które zapłaciłem z tytułu pracy jeszcze przed służbą w Policji i bezpośrednio po niej (łącznie ok. 15 lat pracy poza służbą) z chwilą, gdy ukończę 65 rok życia.
    Pozdrawiam,

  2. Roman pisze:

    Służbę rozpocząłem 1991r. przesłużyłem 20 lat otrzymałem pełną emeryturę 75% . Jeżeli zaczął bym pracę z odprowadzanymi składkami do ZUS to czy są szanse ,że po ukończeniu 65 lat mógłbym otrzymywać dodatkowo cząstkową emeryturę z ZUS. Obecnie mam 49 lat

  3. Władysław Bielasiński pisze:

    Dzień dobry!
    Służbę rozpocząłem w 1978 r. i po 25 latach otrzymałem emeryturę w wys. 69,4% podstawy wymiaru. Od dnia 01.06.2003 r. pracuję w pełnym wymiarze czasu pracy z odprowadzanymi składkami ZUS (administracja publiczna w związku Art. 119 ust. 1. ustawy o służbie żołnierzy zawodowych “Żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej z powodu, o którym mowa w art. 111 pkt 3, 8, pkt 9 lit. b i pkt 10 oraz art. 112 ust. 1 pkt 3-5, który pełnił zawodową służbę wojskową co najmniej przez dziesięć lat, ze względu na szczególny charakter wykształcenia, doświadczenia wojskowego i wiedzy specjalistycznej, korzysta z pierwszeństwa w zatrudnieniu na stanowiskach związanych z obronnością kraju w administracji publicznej”).
    Będąc zaliczony do 3 grypy inwalidzkiej po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej na mój wniosek WBE doliczyło mi 6 lat pracy w cywilu i obecnie pobieram 75 % emerytury wojskowej
    Czy po ukończeniu 65 lat(mam 61 lata) będę posiadał uprawnienia do otrzymania emerytury z powszechnego systemu ubezpieczeń.

  4. prywatny pisze:

    Jestem absolwentem deblinskiej szkoly lotniczej i po 20 latach zawodowej slozby wojskowej przeszedlem na emeryture. Nastepnie w 1992r. podjalem umowe o prace w pelnym wymiarze na patrolowanie gazociagow wys. cisniena z powietrza z uzyciem s-ca. W tym roku minelo 27 lat nieprzerwanej pracy. W powietrzu spedzilem ponad 12tys. godzin.Gdy osiagnalem wiek emerytalny wystapilem do ZUS o emeryture, ktora mi przyznano lecz jednoczesnie zawieszajac wyplate. Mam dwie legitymacje rencisty z jedna wyplate. AMBER GOLD-bank za taka praktyke “siedzi w wiezieniu” a ZUS wyposazony w ustawe jest bezkarny. Moje wypracowane 400tys. zl. za 27 lat patrolowania gazociagow ,jest jak w ruskim banku” nie przepada i wybrac nie mozna” Nie chce zadnego “+”domagam sie wyplaty emerytury, ktora ZUZ corocznym pismem minie informowal o wielkosci zgromadzonego kapitalu i prognozowanej emerytury. To jest Prawo i Sprawiedliwosc.

  5. Stanisław Posłuszny pisze:

    Informacja o możliwości połączenia uprawnień emerytalnych, wojskowej i cywilnej podniosła mnie na duchu. Do służby wojskowej wstąpiłem w 1965r., a zwolniony na stan zdrowia w 1989r. Według decyzji WBE i ZUS-u przysługuje mi po ok. 2050zł.
    Czyli o jedną emeryturę jestem okradany. Pisma do Prezesa Prawa i Sprawiedliwości /bez odpowiedzi/, Prezesa Rady Ministrów nie dają rezultatu. Bardzo proszę o internetową informację co do dalszych rozstrzygnięć. Pozdrawiam Posłuszny

  6. EMERYT MUNDUROWY pisze:

    Każdemu mundurowemu który pracował na umowę o pracę, skończy 65 lat, ZUS przyzna mu emeryturę, jednocześnie ją zawieszając.Nawet jeśli sprawa trafi do Sądu Ubezpieczeń Społecznych, to i tak tego mundurowy nie wygra. Obojętne, czy poprzednie rządy, czy obecny, tak samo traktują mundurowych emerytów jako źródło dochodu.To jest po prostu mafijny układ okradania emerytów mundurowych.W sumie nawet wolałbym mafię, jest bardziej sprawiedliwa.

  7. Adam B. pisze:

    Tutaj musi być interwencja ustawodawcy. Ale poprawka w przepisach prawa będzie kosztowała słono budżet państwa. Już teraz państwo dokłada rocznie do ZUS-u 52 mld zł. W przypadku uznania słusznego prawa emerytów wojskowych do emerytury cywilnej, budżet państwa będzie musiał wydatkować na ten cel ok. 5 mld zł. Jak zachowa się ustawodawca? Ustawodawca na pewno nie będzie mógł zaprzeczyć Konstytucji RP.

  8. marek pisze:

    Najbardziej sprawiedliwym rozwiązaniem byłoby przyjęcie takiego samego rozwiązania jak w cywilu ,czyli zniesienie 75% spłaszczenia emerytury wojskowej i doliczanie do niej cywilnych lat pracy po 1,3% za każdy rok pracy w cywilu.
    Na tym rozwiązaniu wszyscy by zyskali , a szczególnie ZUS bo emeryci wojskowi nie byliby już zainteresowani pracą na czarno .

  9. Marek pisze:

    Sprawa IIIAUA 333/18 będzie rozpatrywana 30.07 2019

    • eukazm pisze:

      Jaki orzekł Sąd dziś w tej sprawie, (Sygnatura:III AUa 333/18)

    • Panie Marku, mam wyrok III AUa 333/18, ale to nie jest ta sprawa. Skąd ta sygnatura?

      • Marek pisze:

        Dzień dobry,
        Taką sygnaturę podał mi kolega z Łodzi, który interesuje się tą sprawą .
        Wiem ,że kasacja dotyczyła wyroku Sądu Apelacyjnego w łodzi o sygnaturze III AUa 471/16
        Nie wiem czy powtórne rozpatrzenie sprawy dostaje nową sygnaturę .
        Będę próbował się dowiedzieć i dam Pani znać. Pozdrawiam Marek

      • Eugeniusz pisze:

        Najbardziej aktualne to – Wyrok Sądu Apelacyjnego w łodzi z dnia 23 stycznia 2020 r. III AUa 333/19 a Wyrok Sadu Apelacyjnego w Łodzi Orzeczenie Sądu Opublikowano: LEX nr 2788528 (III AUa 333/19).

  10. Marek pisze:

    Marek
    Jak interpretować wyrok SN426/17. Czy emeryci wojskowi ,którzy doliczyli sobie kilka lat cywilnych do75% ,ale tych lat cywilnych mieli na tyle dużo ,że wypracowały one 2 cywilną emeryturę ,będą mogli tą emeryturę pobierać

  11. Ryszard pisze:

    Proszę, kto zna wyrok sadu apelacyjnego ?? Może link – dzięki.
    P.s. Brawo dla kolegi Pilota.

    • Niestety jeszcze nigdzie nie jest dostępny on-line.

      • Eugeniusz pisze:

        III AUa 333/19 – Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi
        Orzeczenia sądów
        Opublikowano: LEX nr 2788528
        Wyrok
        Sądu Apelacyjnego w Łodzi
        z dnia 23 stycznia 2020 r.
        III AUa 333/19
        UZASADNIENIE
        Skład orzekający
        Przewodniczący: Sędzia SA Mirosław Godlewski.
        Sędziowie SA: Iwona Szybka, Karol Kotyński (spr.).
        Sentencja
        Sąd Apelacyjny w Łodzi III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2020 r. w Ł. sprawy S. L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W. o podjęcie wypłaty emerytury na skutek apelacji S. L. od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt VI U 498/15
        1. zmienia zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Płocku oraz poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W. z dnia 21 kwietnia 2015 r. znak (…) w ten sposób, że przyznaje S. L. prawo do wypłaty świadczenia i zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W. na rzecz S. L. kwotę 468 (czterysta sześćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu;
        2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W. na rzecz S. L. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego oraz kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
        Uzasadnienie faktyczne
        Decyzją z 17 marca 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W. przyznał S. L. prawo do emerytury od 1 lutego 2015 r., to jest od miesiąca zgłoszenia wniosku, z jednoczesnym zawieszeniem wypłaty świadczenia z uwagi na zbieg prawa do więcej niż jednego świadczenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że może być wypłacane tylko jedno – wyższe lub wybrane przez wnioskodawcę świadczenie.
        Z odwołaniem wystąpił ubezpieczony, który zaskarżył decyzję w zakresie zawieszenia wypłaty świadczenia zarzucając naruszenie art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Odwołujący się wniósł o zmianę decyzji poprzez uchylenie zawieszenia wypłaty świadczenia, a także o zasądzenie od organu rentowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
        W odpowiedzi, pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania podnosząc, że w przedmiotowej sytuacji nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 15a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych. Przepis ten dotyczy bowiem emerytury żołnierzy powołanych do zawodowej służby wojskowej po dniu 1 stycznia 1999 r., a ubezpieczony zakończył służbę wojskową 8 stycznia 1990 r.
        Decyzją z 21 kwietnia 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W. uchylił decyzję z dnia 17 marca 2015 r. i przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury od 8 lutego 2015 r., z jednoczesnym zawieszeniem wypłaty świadczenia z uwagi na zbieg prawa do więcej niż jednego świadczenia.
        Z odwołaniem od tej decyzji wystąpił ubezpieczony, który zaskarżył decyzję w zakresie zawieszenia wypłaty świadczenia podtrzymując stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji z dnia 17 marca 2015 r.
        W odpowiedzi, pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania wskazując, że decyzją z dnia 21 kwietnia 2015 r. określono prawidłowo datę nabycia prawa do emerytury, tj od osiągnięcia wieku emerytalnego.
        Po połączeniu obu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 r. w sprawie sygn. akt VI U 498/15, Sąd Okręgowy w Płocku oddalił odwołania.
        Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne.
        S. L., urodzony (…), pełnił służbę w Wojsku Polskim od 26 października 1967 r. do 8 stycznia 1990 r. Decyzją z dnia 14 września 1990 r. Wojskowe Biuro Emerytalne w W. przyznało S. L. prawo do emerytury wojskowej. Do wysługi emerytalnej zaliczono zatrudnienie od 3 marca 1967 r. do 14 października 1967 r. w (…) Zakładach (…) w wymiarze 7 miesięcy i 12 dni oraz służbę wojskową od 26 października 1967 r. do 9 stycznia 1990 r. w wymiarze 22 lata, 2 miesiące i 14 dni – łącznie 22 lata, 9 miesięcy i 26 dni. Emerytura wyniosła 64% podstawy wymiaru.
        Decyzją z dnia 22 października 1990 r., znak RI – (…) Wojskowe Biuro Emerytalne w W. przyznało ubezpieczonemu prawo do wojskowej renty inwalidzkiej dla inwalidy III grupy w wymiarze 65% podstawy wymiaru. Wobec osiągnięcia 22 lat wysługi emerytalnej z tytułu służby wojskowej, rentę zwiększono o 16% podstawy wymiaru.
        W dniu 11 stycznia 2001 r. odwołujący się złożył do Wojskowego Biura Emerytalnego wniosek o doliczenie do wysługi emerytalnej stażu pracy od 6 września 1991 r. w (…) S.A. Decyzją z 13 kwietnia 2001 r. Wojskowe Biuro Emerytalne doliczyło do wysługi emerytalnej okresy zatrudnienia ubezpieczonego po zwolnieniu ze służby wojskowej w wymiarze 9 lat, 2 miesiące, 25 dni. Po doliczeniu tych okresów na dzień 1 stycznia 2001 r. wysługa emerytalna wyniosła 32 lata, 20 dni, co stanowi 72,72% podstawy wymiaru emerytury bez uwzględnienia zwiększenia z tytułu inwalidztwa. Zmiana wysługi emerytalnej pozostała bez wpływu na wysokość pobieranej emerytury, ponieważ w procentowym wymiarze wysokości emerytury ubezpieczony miał uwzględnione zwiększenie z tytułu inwalidztwa, a maksymalna wysokość emerytury zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2225 z późn. zm.; dalej jako ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych) nie może przekraczać 75% podstawy wymiaru. Decyzją z dnia 18 lutego 2002 r. o zmianie wysługi emerytalnej doliczono ubezpieczonemu kolejne okresy zatrudnienia po zwolnieniu ze służby wojskowej od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2001 r., na skutek czego jego wysługa emerytalna wynosiła 33 lata i 11 dni, co pozostało bez wpływu na wysokość pobieranej emerytury. Kolejnymi decyzjami doliczano staż pracy od 1 stycznia 2002 r. do 30 czerwca 2002 r., od 1 lipca 2002 r. do 30 września 2002 r., od 1 października 2002 r. do 31 grudnia 2002 r.
        W trakcie pobierania wojskowego świadczenia emerytalnego ubezpieczony był zatrudniony w (…) w S. w okresie od 1 czerwca 1990 r. do 30 kwietnia 1991 r. jako ajent oraz w (…):”W. – O.” S.A. w okresie od 6 września 1991 r. do 31 grudnia 2014 r.
        W dniu 25 lutego 2015 r. ubezpieczony złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o emeryturę.
        W dniu 17 marca 2015 r. i 21 kwietnia 2015 r. organ rentowy wydał zaskarżone decyzje przyznające wnioskodawcy prawo do emerytury i jednocześnie zawieszające wypłatę świadczenia z uwagi na zbieg prawa do więcej niż jednego świadczenia.
        Tak ustalony stan faktyczny sprawy przyjęty został na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach ZUS, aktach emerytalnych MON oraz aktach sprawy, którym Sąd w całości dał wiarę.
        Uznając odwołania za bezzasadne Sąd Okręgowy wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 2, art. 95 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1076; dalej jako ustawa emerytalna) oraz art. 15a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych. Zdaniem Sądu, zarówno art. 95 ustawy emerytalnej, jak i analogiczny art. 7 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych wskazują, że ubezpieczony uprawniony do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie może jednocześnie pobierać emerytury wojskowej, mimo że spełnił warunki do jej nabycia. W razie zbiegu prawa do emerytury lub renty określonych w ustawie emerytalnej z prawem do świadczeń przewidzianych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin stosuje się – wynikającą z art. 95 ust. 1 ustawy emerytalnej – zasadę wypłaty jednego świadczenia, a zatem wypłaca się jedno z tych świadczeń – wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. Z kolei art. 95 ust. 2 ustawy emerytalnej określa wyjątki od tej zasady. Jeden z wyjątków odnosi się do przypadku obliczenia emerytury wojskowej na podstawie art. 15a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych (dla żołnierza, który został powołany do służby zawodowej po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r.), a od dnia 1 stycznia 2013 r. – również na podstawie art. 18e tej ustawy (dla żołnierza powołanego do zawodowej służby wojskowej po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 2012 r.). Według Sądu Okręgowego, emerytura wojskowa obliczona według zasad określonych w art. 15a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych dotyczy wyłącznie żołnierzy powołanych do zawodowej służby wojskowej po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r., a więc nie odnosi się do ubezpieczonego. W tej sytuacji ubezpieczonemu przysługuje wypłata tylko jednego z tych świadczeń – wyższego lub przez niego wybranego. Sąd Okręgowy podkreślił, że zasada wypłacania tylko jednego świadczenia z ubezpieczenia społecznego (art. 95 ust. 1 ustawy emerytalnej) stanowi wyraz obowiązującej w prawie ubezpieczeń społecznych zasady solidarności ryzyka i nie jest sprzeczna z konstytucyjną zasadą równości.
        Z apelacją od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 27 stycznia 2016 r. wystąpił S. L., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika procesowego. Zaskarżając wyrok w całości apelujący zarzucił rozstrzygnięciu:
        1. naruszenie art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 z późn. zm.) w związku z art. 15a ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 330) poprzez uznanie, iż przepisów powyższych ustaw nie stosuje się do wnioskodawcy, ponieważ został on powołany do zawodowej służby wojskowej z dniem 1 stycznia 1999 r. w sytuacji, gdy przepis art. 95 ust. 2 ustawy stanowi, iż zasada wypłaty jednego świadczenia nie obowiązuje w przypadku, gdy wojskowe świadczenie emerytalne zostało obliczone według zasad określonych w art. 15a ustawy o emeryturach wojskowych, a nie że zostało przyznane na podstawie art. 15a ustawy o emeryturach wojskowych;
        2. naruszenie konstytucyjnej zasady równości określonej w art. 32 Konstytucji RP poprzez taką interpretację przepisu art. 95 ust. 2 ustawy w związku z art. 15a ustawy o emeryturach wojskowych, która pozwala wypłacać dwa świadczenia jedynie niektórym osobom w ramach jednej grupy emerytalnej, w niniejszym przypadku jedynie niektórym emerytom wojskowym.
        W granicach tak określonych zarzutów apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w drodze zmiany zaskarżonych decyzji poprzez uchylenie zawieszenia wypłaty świadczeń.
        Wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r. w sprawie sygn. akt III AUa 471/16 Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalił apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku.
        Dokonując takiego rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjny uznał, że Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktycznego oraz przyjął trafną ocenę zebranego materiału dowodowego, a zaskarżony przez ubezpieczonego wyrok odpowiada prawu. Za bezsporne Sąd drugiej instancji uznał okoliczności faktyczne, a w tym poszczególne okresy zatrudnienia ubezpieczonego i odprowadzania z tego tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, jego uprawnienie do otrzymania emerytury z ubezpieczenia społecznego, jak również czasookres służby wojskowej i uprawnienie do otrzymania emerytury wojskowej. Przedmiot sporu stanowiła natomiast wykładnia przepisów prawa materialnego i w tym zakresie Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, że zasada wypłacania tylko jednego świadczenia z ubezpieczenia społecznego (art. 95 ust. 1 ustawy emerytalnej) stanowi wyraz obowiązującej w prawie ubezpieczeń społecznych zasady solidarności ryzyka i nie jest sprzeczna z konstytucyjną zasadą równości (art. 32 Konstytucji RP). W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy prawidłowo wywiódł, że wyjątek z art. 95 ust. 2 ustawy emerytalnej dotyczy żołnierzy powołanych do zawodowej służby wojskowej po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r.
        Ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 8 marca 2017 r. wystąpił ubezpieczony. Zaskarżając orzeczenie w całości skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi i orzeczenie co do istoty sprawy przez uwzględnienie apelacji i zmianę wyroku Sądu Okręgowego w Płocku przez zmianę decyzji organu rentowego i uchylenie zawieszenia wypłaty świadczeń, a także o zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za wszystkie instancje, w tym za postępowanie kasacyjne.
        Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2019 r., w sprawie I UK 426/17, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.
        Sąd Najwyższy przyjął, że problem w niniejszej sprawie sprowadza się do interpretacji użytego w art. 95 ust. 2 ustawy emerytalnej zwrotu “emerytura (…) została obliczona według zasad określonych w art. 15a albo art. 18e ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin” i rozstrzygnięcia, czy ma on znaczenie podmiotowe czy też przedmiotowe – ukierunkowane na sposób jej obliczenia. Artykuł 2 ustawy emerytalnej umożliwia emerytowanym żołnierzom zawodowym i funkcjonariuszom służb mundurowych nabycie prawa do emerytury z powszechnego systemu emerytalnego, po spełnieniu jego ustawowych przesłanek. W przypadku sprzężenia tego prawa nie tylko z wiekiem emerytalnym, ale także z posiadaniem wymaganych okresów składkowych i nieskładkowych (przy emeryturze z systemu zdefiniowanego świadczenia), w stażu emerytalnym nie uwzględnia się okresów służby wojskowej oraz służby w formacjach “mundurowych”, jeżeli z tego tytułu ustalono prawo do świadczeń pieniężnych określonych w ustawach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy służb mundurowych (art. 5 ust. 2a ustawy emerytalnej). Tak samo jest w przypadku emerytury z systemu zdefiniowanej składki przewidzianej dla osób urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r. i niepowiązanej z posiadaniem wymaganych okresów składkowych i nieskładkowych, gdyż o prawie do niej decyduje wyłącznie wiek emerytalny i zgromadzony kapitał składkowy pochodzący z “cywilnego” okresu ubezpieczenia (nie dotyczy to zwolnionych ze służby żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy służb mundurowych, którzy nie mają ustalonego prawa do świadczeń określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym tych osób lub którzy prawo to utracili). Z uwagi na uwarunkowania wiekowe, żołnierzom, którzy zostali przyjęci do służby po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r., emerytura obliczana jest na podstawie kapitału składkowego. Z powyższych spostrzeżeń wynika, że niezależnie od daty przyjęcia do służby (i niezależnie od rodzaju emerytury) emeryt wojskowy nie może mieć uwzględnionego okresu służby wojskowej w emeryturze z powszechnego systemu emerytalnego. W tym zakresie sytuacja żołnierzy przyjętych do służby po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r. i przed tym dniem ukształtowana jest jednakowo.
        Sąd Najwyższy zważył, że inaczej natomiast rzecz się przedstawia w aspekcie wpływu “cywilnych” okresów stażu emerytalnego na prawo i wysokość świadczeń wojskowych. Do wysługi emerytalnej żołnierza, który pozostawał w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., zalicza się (z urzędu) posiadane przed przyjęciem do służby okresy składkowe i nieskładkowe w rozumieniu ustawy emerytalnej (art. 16 ust. 1 w związku z art. 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych). Okresy te uwzględnia się w ten sposób, że emerytura wojskowa wzrasta o 2,6% podstawy wymiaru za nie więcej niż 3 lata okresów składkowych poprzedzających służbę (a o 1,3% za każdy następny rok i 0,7% za każdy rok okresów nieskładkowych poprzedzających służbę). Tak ustalona emerytura podlega (na wiosek) zwiększeniu – w wyniku doliczenia okresów przypadających po zwolnieniu ze służby – o 1,3% podstawy wymiaru za każdy rok zatrudnienia przed dniem 1 stycznia 1999 r. w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy oraz za każdy rok okresów opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe po dniu 31 grudnia 1998 r. lub za okres nieopłacania składek z powodu przekroczenia w trakcie roku kalendarzowego kwoty rocznej podstawy wymiaru składek na te ubezpieczenia – pod warunkiem, że emerytura ta wynosi mniej niż 75% podstawy jej wymiaru i emeryt ukończył 50/55 lat życia albo stał się inwalidą (art. 14 ust. 1-4 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych). Natomiast prawo i wysokość emerytury żołnierzy, którzy zostali przyjęci do służby po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r., uzależnia się wyłącznie od okresów służby wojskowej, co wynika z art. 15a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych. W konkluzji, żołnierz, który pozostawał w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., może – w świadczeniu wojskowym – korzystać z “cywilnej” wysługi emerytalnej, natomiast przyjęty do służby po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r. nie ma takiego uprawnienia. Prima facie wskazana wyżej różnica (mniej korzystne zasady obliczania emerytury dla żołnierzy przyjętych do służby po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r.) mogłaby uzasadniać taki kierunek interpretacji art. 95 ust. 1 i 2 ustawy emerytalnej, z którego wynikałoby, że o prawie do pobierania dwóch emerytur decyduje data przyjęcia do służby. Oznaczałoby to, że użyte w ust. 2. tego artykułu sformułowanie “emerytura (…) według zasad określonych w art. 15a albo art. 18e ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych” oznacza emeryturę przyznaną na podstawie tych przepisów, a w konsekwencji, że prawo do pobierania dwóch emerytur mają wyłącznie żołnierze, którzy zostali przyjęci do służby po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r. Nie sprzeciwia się temu rozumowaniu zasada wzajemności składki i prawa do świadczenia, która w polskim systemie ubezpieczenia społecznego nigdy nie była pojmowana w sposób absolutny (por. np. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z: 11 grudnia 2006 r., SK 15/06, OTK-A 2006 Nr 11, poz. 170; 27 stycznia 2001 r., SK 41/07, OTK-A 2010 Nr 1, poz. 5). Wynika to z ogólnej logiki systemu ubezpieczeń społecznych, kierującego się nie tylko zasadą wzajemności składki i świadczeń, ale również zasadą solidarności międzypokoleniowej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 października 2005 r., P 13/04, OTK-A 2002 Nr 1, poz. 2) czy szerzej: solidaryzmu społecznego (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 22 czerwca 1999 r. K 5/99, OTK 1990 Nr 5, poz. 100 i 4 grudnia 2000 r., K 9/00, OTK 2000 Nr 8, poz. 294) oraz powszechności i względnej jednolitości kryteriów przyznawania świadczeń i określania ich wysokości (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 września 2005 r., P 17/04, OTK-A 2005 Nr 8, poz. 90). W związku z tym brak prostej zależności między prawem do świadczeń i ich wysokością a okresem opłacania i rozmiarem składki nie zawsze oznacza niekonstytucyjność konkretnej regulacji (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z: 20 maja 2000 r., K 37/98, OTK 2000 Nr 4, poz. 112 i z 11 grudnia 2006 r., SK 15/06, OTK-A 2006 Nr 11, poz. 170). Skoro emeryt korzysta ze wzrostu emerytury wojskowej z tytułu “cywilnej” wysługi emerytalnej, to oznacza, że zostaje zachowana zasada wzajemności składki i świadczeń w rozumieniu funkcjonującym w polskim systemie ubezpieczenia społecznego nawet wtedy, gdy włożony wkład nie jest wprost proporcjonalny do korzyści, jaką przynosi zwiększenie emerytury. Dla porządku Sąd Najwyższy dodał, że do istoty konstytucyjnego prawa do zabezpieczenia społecznego (art. 67 Konstytucji RP) należy zapewnienie środków utrzymania w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz po osiągnięciu wieku emerytalnego, a także w razie pozostawania bez pracy bez własnej woli (zob. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 grudnia 2012 r., K 9/12, OTK-A 2012 Nr 11, poz. 136 czy wyrok z 3 marca 2015 r., K 39/13, OTK-A 2015 Nr 3, poz. 27). Istotę prawa do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego Trybunał zdefiniował jako obowiązek zagwarantowania minimum poziomu świadczeń osobom, które osiągnęły wiek emerytalny i zaprzestały w związku z tym aktywności zawodowej (por. wyrok z 7 lutego 2006 r., sygn. SK 45/04, OTK-A 2006 Nr 2, poz. 15). Ustawodawca musi więc zadbać w pierwszej kolejności o to, aby świadczenia w ramach systemu zabezpieczenia społecznego zapewniały odpowiednie minimum środków utrzymania w sytuacjach określonych w Konstytucji osobom, które nie są w stanie utrzymywać się samodzielnie, temu zaś służy zapewnienie optymalnej alokacji ograniczonego zasobu środków finansowych na realizację celów systemu zabezpieczenia społecznego. Ten aspekt oznacza w ocenie Sądu Najwyższego, że ustawodawca nie ma konstytucyjnego obowiązku umożliwienia kumulacji świadczeń rentowych i emerytalnych z różnych tytułów (zob. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., K 23/03, OTK-A 2006 Nr 1, poz. 8), tym bardziej w sytuacji, gdy pobieranie tylko jednego z nich pozwala nie tylko na zabezpieczenie podstawowych potrzeb, ale ten standard znacznie przewyższa. Sąd Najwyższy zważył jednakże, że nie wszyscy żołnierze, który pozostawali w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., mogą faktycznie zrealizować uprawnienie do wykorzystania “cywilnej” wysługi emerytalnej. Wystarczy bowiem odpowiednio długa służba i wzrosty emerytury z tytułu szczególnych właściwości służby (art. 15 ust. 2 i 3) lub z tytułu inwalidztwa wojskowego (art. 15 ust. 4), aby – przy spłaszczeniu podstawy wymiaru emerytury wojskowej do maksymalnie 75% (art. 18 ust. 1) – “cywilne” okresy ubezpieczenia w żaden sposób nie zwiększały świadczenia. W takim przypadku emeryt wojskowy, niezależnie od swojej woli, nie ma prawnej możliwości skonsumowania żadnego “cywilnego” okresu ubezpieczenia w wojskowej emeryturze. Podobnie rzecz się ma w przypadku tego rodzaju okresów poprzedzających służbę, krótszych niż rok (art. 15 ust. 1 pkt 2-4). W opisanych uwarunkowaniach Sąd Najwyższy uznał, że emeryt wojskowy pozostaje w sytuacji identycznej jak żołnierz, który rozpoczął służbę po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r. – jego emerytura jest obliczana wyłącznie w oparciu o wojskowy staż emerytalny. Z konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji wynika natomiast nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Zasada równości zakłada jednocześnie różne traktowanie podmiotów różnych, tj. podmiotów, które nie posiadają wspólnej cechy istotnej. Równość wobec prawa to także zasadność wyboru takiego, a nie innego kryterium zróżnicowania, które jednakże musi pozostawać w racjonalnym związku z celem i treścią danej regulacji, wagą interesu, któremu zróżnicowanie ma służyć i w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostają naruszone w wyniku wprowadzonego różnicowania oraz z innymi wartościami, zasadami, czy normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego: z 6 maja 1998 r., K 37/97, OTK 1998 Nr 3, poz. 33, por. też orzeczenia z 3 września 1996 r., K 10/96, OTK 1996 Nr 4, poz. 33 i z 16 grudnia 1996 r., U 1/96, OTK 1996 Nr 6, poz. 55 oraz wyroki: z 24 października 2001 r., SK 22/01, OTK 2001 Nr 7, poz. 216; z 2 kwietnia 2003 r., K 13/02, OTK-A 2003 Nr 4, poz. 28, z 3 marca 2004 r., K 29/03, OTK-A 2004 Nr 3, poz. 17). Kryterium, które niewątpliwie zadecydowało o uprzywilejowaniu (pobieraniem dwóch świadczeń) żołnierzy, którzy zostali powołani do służby po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r., to brak możliwości uwzględniania w wojskowej emeryturze jakiegokolwiek okresu “cywilnego” stażu emerytalnego. Kryterium to jednocześnie określa krąg podmiotów charakteryzujących się tą samą istotną cechą relewantną. Do tej grupy należą emeryci wojskowi, których wypracowane okresy składkowe i nieskładkowe nie miały żadnego wpływu na wysokość emerytury wojskowej, do nich zaś należą wszyscy żołnierze, którzy zostali powołani do służby po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r. oraz niektórzy żołnierze, którzy pozostawali w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. W związku z powyższym Sąd Najwyższy uznał za właściwy taki kierunek wykładni art. 95 ust. 1 i 2 ustawy emerytalnej, z którego wynika, że użyte w ust. 2. tego artykułu sformułowanie “emerytura (…) obliczona według zasad określonych w art. 15a albo art. 18e ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych” oznacza odwołanie się do zasad obliczenia emerytury wojskowej określonych w tych przepisach, a więc z uwzględnieniem wyłącznie służby wojskowej, co z kolei uzasadnia prawo do pobierania dwóch emerytur “wypracowanych” niezależnie od siebie. Zatem o wyjątku od zasady pobierania jednego świadczenia nie decyduje data przyjęcia do służby, ale brak możliwości obliczenia emerytury wojskowej przy uwzględnieniu “cywilnego” stażu emerytalnego. Przy czym ten “brak możliwości” nie występuje wtedy, gdy emeryt wojskowy nie decyduje się na złożenie wniosku o doliczenie po zwolnieniu ze służby wojskowej okresów składkowych i nieskładkowych, choć mogą one zwiększyć podstawę wymiaru emerytury do 75%. Wspólnym bowiem mianownikiem uzasadniającym prawo do dwóch świadczeń są uwarunkowania wynikające z przepisów prawa niepozwalające na wykorzystanie stażu “cywilnego” w emeryturze wojskowej, a nie wybór emeryta wojskowego. W rezultacie za uzasadniony, uznał Sąd Najwyższy zarzut naruszenia art. 95 ust. 2 ustawy emerytalnej w związku z art. 15a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy. Sąd Najwyższy przyjął, iż skarżący nie miał możliwości włączenia okresów “cywilnego” stażu emerytalnego do algorytmu obliczenia wysokości emerytury wojskowej, jednakże uznał, że ta okoliczność wymaga kategorycznych ustaleń faktycznych, po umożliwieniu stronie przeciwnej wykorzystania instrumentów procesowych związanych z ustalaniem faktów, które okazały się istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (co nie jest możliwe przed Sądem Najwyższym). To zaś uzasadniało wydanie wyroku kasatoryjnego, a nie reformatoryjnego, o co wnioskował skarżący.
        Uzasadnienie prawne
        Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny w Łodzi zważył, co następuje.
        Apelacja jest uzasadniona i jako taka podlega uwzględnieniu w zakresie zgłoszonego przez stronę wniosku instancyjnego.
        Czyniąc – zgodnie z zawartym w uzasadnieniu powyższego wyroku wskazaniem Sądu Najwyższego – ustalenia faktyczne Sąd Apelacyjny przyjął za Sądem pierwszej instancji, że decyzją z dnia 14 września 1990 r. Wojskowe Biuro Emerytalne w W. przyznało S. L. prawo do emerytury wojskowej. Do wysługi emerytalnej zaliczono zatrudnienie od 3 marca 1967 r. do 14 października 1967 r. w (…) Zakładach (…) w wymiarze 7 miesięcy i 12 dni oraz służbę wojskową od 26 października 1967 r. do 9 stycznia 1990 r. w wymiarze 22 lata, 2 miesiące i 14 dni – łącznie 22 lata, 9 miesięcy i 26 dni. Emerytura wyniosła 64% podstawy wymiaru (decyzja z dn. 14 września 1990 r. -k.18 akt emeryt. MON). Decyzją z dnia 22 października 1990 r., znak RI – (…) Wojskowe Biuro Emerytalne w W. przyznało ubezpieczonemu prawo do wojskowej renty inwalidzkiej dla inwalidy III grupy w wymiarze 65% podstawy wymiaru. Wobec osiągnięcia 22 lat wysługi emerytalnej z tytułu służby wojskowej, rentę zwiększono o 16% podstawy wymiaru (decyzja z dn. 22 października 1990 r. -k.23 akt emeryt. MON).
        Ponadto, Sąd Apelacyjny ustalił, że decyzją z dnia 20 kwietnia 1994 r. Wojskowe Biuro Emerytalne w W. określiło wysokość świadczenia S. L. przyjmując, że procentowy wymiar emerytury przy zachowaniu zasady nieprzekraczania 75% podstawy wymiaru, wynosi 75% tej podstawy. Na powyższy wymiar świadczenia składa się:
        – 60,80% z tytułu 23 lat wysługi emerytalnej ustalonej w dotychczasowych decyzjach oraz;
        – 15,00% zwiększenia z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową (decyzja z dn. 20 kwietnia 1994 r. -k.38 akt MON).
        Na wniosek S. L., decyzją z dnia 13 kwietnia 2001 r. wojskowy organ rentowy doliczył do posiadanej dotychczas przez ubezpieczonego wysługi emerytalnej okresy zatrudnienia po zwolnieniu ze służby wojskowej w wymiarze 9 lat 2 miesięcy 25 dni. Po doliczeniu tych okresów, na dzień 1 stycznia 2001 r. wysługa emerytalna wyniosła 32 lata 0 miesięcy 20 dni, co stanowiło 72,72% podstawy wymiaru emerytury (bez uwzględnienia zwiększenia z tytułu inwalidztwa). Jednocześnie stwierdzono, że zmiana wysługi emerytalnej pozostaje bez wpływu na wysokość pobieranej emerytury ponieważ w procentowym wymiarze wysokości emerytury jest uwzględnione zwiększenie z tytułu inwalidztwa, a maksymalna wysokość emerytury nie może przekraczać 75% podstawy wymiaru (decyzja z dn. 13 kwietnia 2001 r. -k.129 akt MON). Dalszymi decyzjami, to jest z dnia: 18 lutego 2002 r., 18 lipca 2002 r., 11 grudnia 2002 r. i 15 stycznia 2003 r. Wojskowe Biuro Emerytalne doliczało kolejne okresy zatrudnienia (ubezpieczenia) po zwolnieniu ze służby wojskowej stwierdzając w każdym wypadku, że zmiana wysługi emerytalnej pozostaje bez wpływu na wysokość pobieranej emerytury ponieważ w procentowym wymiarze wysokości emerytury jest uwzględnione zwiększenie z tytułu inwalidztwa, a maksymalna wysokość emerytury nie może przekraczać 75% podstawy wymiaru (decyzje-k.138, 147, 154 i 161).
        Powyższych ustaleń Sąd Apelacyjny dokonał na podstawie wymienionych decyzji oraz po umożliwieniu pozwanemu organowi wykorzystania instrumentów procesowych związanych z ustalaniem faktów, które Sąd Najwyższy uznał za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić należy, że pomimo dwukrotnego wezwania przez Sąd do zajęcia stanowiska, czy ubezpieczony miał realną możliwość włączenia okresów “cywilnego” stażu ubezpieczeniowego do algorytmu obliczenia wysokości emerytury wojskowej, strona pozwana nie wypowiedziała się w tej kwestii.
        W myśl przepisu art. 39820 k.p.c. Sąd Apelacyjny związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy. Zasada ta obowiązuje nie tylko sąd, ale i strony, które nie mogą skutecznie oprzeć skargi kasacyjnej – od wyroku wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy – na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa dokonaną przez Sąd Najwyższy.
        W rozpoznawanej przez Sąd Apelacyjny ponownie sprawie spór sprowadzał się do interpretacji użytego w art. 95 ust. 2 ustawy emerytalnej zwrotu “emerytura (…) została obliczona według zasad określonych w art. 15a albo art. 18e ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin” i rozstrzygnięcia, czy ma on znaczenie podmiotowe czy też przedmiotowe – ukierunkowane na sposób jej obliczenia.
        Rozpoznając skargę kasacyjną Sąd Najwyższy uznał za właściwy taki kierunek wykładni art. 95 ust. 1 i 2 ustawy emerytalnej, z którego wynika, że użyte w ust. 2 tego artykułu sformułowanie “emerytura (…) obliczona według zasad określonych w art. 15a albo art. 18e ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych” oznacza odwołanie się do zasad obliczenia emerytury wojskowej określonych w tych przepisach, a więc z uwzględnieniem wyłącznie służby wojskowej, co z kolei uzasadnia prawo do pobierania dwóch emerytur “wypracowanych” niezależnie od siebie. O wyjątku od zasady pobierania jednego świadczenia nie decyduje zatem data przyjęcia do służby, ale brak możliwości obliczenia emerytury wojskowej przy uwzględnieniu “cywilnego” stażu emerytalnego. Przy czym ten “brak możliwości” nie zachodzi wtedy, gdy emeryt wojskowy nie decyduje się na złożenie wniosku o doliczenie po zwolnieniu ze służby wojskowej okresów składkowych i nieskładkowych, choć mogą one zwiększyć podstawę wymiaru emerytury do 75%, lecz wówczas, gdy wynikające z przepisów prawa uwarunkowania nie pozwalają na wykorzystanie stażu “cywilnego” w emeryturze wojskowej.
        W rezultacie tak obranej przez Sąd Najwyższy wykładni prawa, którą Sąd Apelacyjny jest związany, za uzasadniony należy uznać apelacyjny zarzut naruszenia art. 95 ust. 2 ustawy emerytalnej w związku z art. 15a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy. Odwołujący się nie miał bowiem możliwości włączenia okresów “cywilnego” stażu emerytalnego do algorytmu obliczenia wysokości emerytury wojskowej. Zmiana wysługi emerytalnej, w konsekwencji doliczenia okresów zatrudnienia po zwolnieniu ze służby wojskowej w wymiarze 9 lat 2 miesięcy 25 dni do posiadanej dotychczas przez ubezpieczonego wysługi emerytalnej, doprowadziła do przyjęcia (na dzień 1 stycznia 2001 r.), że wysługa emerytalna wynosi 32 lata 0 miesięcy 20 dni, co stanowiło 72,72% podstawy wymiaru emerytury (bez uwzględnienia zwiększenia z tytułu inwalidztwa). Jednakże zmiana wysługi emerytalnej pozostała bez wpływu na wysokość pobieranej emerytury, ponieważ w procentowym wymiarze wysokości emerytury było już uwzględnione zwiększenie z tytułu inwalidztwa (15%), a maksymalna wysokość emerytury nie może – zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin – przekraczać 75% podstawy wymiaru. Powyższe znajduje potwierdzenie w decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 13 kwietnia 2001 r. i późniejszych decyzjach tego organu, doliczających kolejne okresy zatrudnienia (ubezpieczenia), które z tej samej przyczyny również pozostały bez wpływu na wysokość pobieranej emerytury. Tym samym należało uznać, że S. L. ma prawo do pobierania dwóch emerytur “wypracowanych” niezależnie od siebie. Odpowiednio długa służba i wzrost emerytury z tytułu inwalidztwa wojskowego sprawiły, że – przy spłaszczeniu podstawy wymiaru emerytury wojskowej do maksymalnie 75% – “cywilne” okresy ubezpieczenia w żaden sposób nie zwiększały świadczenia. W takim przypadku ubezpieczony, jako emeryt wojskowy, niezależnie od swojej woli, nie ma prawnej możliwości skonsumowania w emeryturze wojskowej żadnego “cywilnego” okresu ubezpieczenia.
        Wobec powyższego i na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję z dnia 21 kwietnia 2015 r. przyznając ubezpieczonemu prawo do wypłaty świadczenia określonego w tej decyzji oraz orzekając o obowiązku zwrotu kosztów procesu, który z uwagi na wynik sprawy spoczywa na stronie pozwanej (art. 98 § 1 k.p.c.). Wysokość kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 180 zł została określona na podstawie przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 z późn. zm. Dz. U. z 2015 r. poz. 1079). Wysokość kosztów dojazdu pełnomocnika procesowego w kwocie 288 zł została określona przy uwzględnieniu liczby przejechanych kilometrów (2×240 km = 480 km) oraz stawki 0,6 zł za każdy przejechany kilometr.
        O obowiązku zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804) przy jednoczesnym uwzględnieniu wartości opłaty podstawowej od apelacji w kwocie 30 zł. Wysokość kosztów dojazdu pełnomocnika procesowego w kwocie 450 zł została określona przy uwzględnieniu liczby przejechanych kilometrów (3×250 km = 750 km) oraz stawki 0,60 zł za każdy przejechany kilometr. O obowiązku zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804) przy uwzględnieniu wartości opłaty podstawowej od skargi kasacyjnej w kwocie 30 zł.
        Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.
        Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.

    • Niestety wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi jeszcze nie zapadł.

  12. Krzysztof pisze:

    Proszę państwa ale najciekawsze jest to że załóżmy osoba wojskowa która odeszła z wojska nie nabywając tych wyimaginowanych 75% do pełnej emerytury a przykładowo 50 % ma mozliwość doliczenia sobie lat wypracowanych w cywilu w odpowiednim przeliczniku do tych 75 %. I TERAZ NAJCIEKAWSZE-po doliczeniu tych lat osoba taka staje się człowiekiem do bicia a dlaczego-dlatego ,że pracując dalej gdzie odkładane są srodki na ubezpieczenie społeczne wynikające z tej pracy jeśli nawet przekroczy wiek 65 lat i bedzie miała wymagalne lata pracy w cywilu do otrzymania drugiej słusznie wypracowanej emerytury NIGDY JEJ NIE OTRZYMA ponieważ w jakims okresie czasu prędzej doliczyla sobie częśc lat w cywilu do osiągnięcia z 50% emerytury do 75%-czyli do pełnego wymiaru w wojsku. To jest rażący i dyskryminujące. Nikt z parlamentarzystów nie wpadł na prosty pomysł. Skoro osoba cywilna nie wojskowa pobierajac emeryture pracuje dalej to po każdym roku kalendarzowym ma prawo do wystapienia do ZUS o podwyższenie swojej emerytury średnio za rok pracy o około 7-8%. Zus tłumaczy sie tym ,że nie może podnieść osobie wojskowej pracujacej nadal jej emerytury wojskowej ponieważ to jest inny resort. NO ok ale przecież taka osoba mundurowa pracuje dalej i odprowadza składki emerytalno rentowe. Zus powinien zwolnic takie osoby ze składek emerytalno rentowych skoro osoba taka nigdy z tego nie skorzysta, lub wypłacać dodatek do emerytury wojskowej z organu ZuS a wysokośc tego dodatku uwarunkować procentowo do wysokości srodków zgromadzonych na koncie danej osoby. To jest specyficzna sytuacja kiedy osoba mundurowa część swoich lat pracy z cywila doliczyła do lat pracy w wojsku by osiagnąc te 75 % i dalej pracuje nie mając zadnych szans na podwyższenie swojej emerytury lub uzyskanie drugiej z ZUZ nawet jak przepracuje dalej 30 lat. I tutaj jest ta dyskryminacja. Osoba cywilna ma prawo po kazdym roku podwyższać swoją emeryturę dla przykładu odchodząc na emeryture ma 1800 zł ale za 10 lat pracy dalej podwyzsza ja o 7%x10 lat=70% CZYLI PO 10 LATACH PRACY NA EMERYTURZE CYWILNEJ Z 1800 ZŁ ROBI SIE 1800ZŁ+1260=3060ZŁ nETTO. Sytuacja osoby mundurowej w opisanej scenerii powyzej pokazuje,że z taka samą emerytura pełną 75 % na ostatnio zajmowanym stanowisku w wysokosci 1800 zł po przepracowaniu 10 lat ona dalej bedzie wynosiła 1800 zł bez możliwosci jej podniesienia-bo przeciez to INNY RESORT.ZUS gdyby był uczciwy to powinien na wniosek takiej osoby nie zwiekszac emerytury Wojskowej a stworzyć dodatek do niej z puli ZUS obliczając jego dodatek uwarunkowany wielkościa zgromadzonych składek. Takie działanie było by sprawiedliwe nie dzielące ludzi na tych co mogą tak zrobic w swietle prawa i na tych co takiej mozliwości nie mają-KAZDY MA PRAWO DO RÓWNEGO TRAKTOWANIA.

  13. Marek pisze:

    W tej sytuacji pojawia się pytanie dlaczego nie została zakończona służba wojskowa .Różne są przecież przyczyny.
    Na przykład służba wojskowa została przerwana z powodu choroby /renta/
    Dokończenie służby wojskowej w sposób ,,cywilny” licząc 2 lata w cywilu za rok służby wojskowej ,nie powinno dyskwalifikować emeryta do cywilnej emerytury. Oczywiście lata wliczone do służby wojskowej nie mogą być powtórnie wliczone do cywilnej emerytury. Inaczej mówiąc technika wypracowania emerytury wojskowej
    nie powinna być usprawiedliwionym kryterium różnicowania uprawnień do podwójnej emerytury.
    Podany powyżej przykład stanowiłby również o dyskryminacji ze względu na stan zdrowia .

  14. Krzysztof1 pisze:

    Może nasz kolega Pilot uchyli rąbka tajemnicy odnośnie wyroku?

  15. Marek pisze:

    Kryterium różnicowania uprawnień emerytalnych poprzez możliwośc doliczenia lat cywilnych również jest kontrowersyjna..
    Na przykład emeryt ,który ma podstawę wymiaru 74,9964 % i do pełnej 75% wysługi wojskowej zabrakło mu 0.0036% czyli 1 dzień i ten dzień musi sobie doliczyć z cywila ,co oznacza ,że wg. proponowanych przepisów traciłby prawo do 2 cywilnej emerytury. Doliczenie 1 dnia pracy w cywilu podnosi przeciętną emeryturę wojskową o 10 groszy. /po zaokrągleniu w dół do pełnego złotego ,,podwyżka ” wynosi 0 złotych/
    W ten sposób za doliczenie do wojskowej emerytury z systemu ZUS de facto 0 zł , emeryt traci prawo do wypłacania cywilnej emerytury tzn . zawłaszczone zostają składki emerytalno-rentowe z co najmniej 25 lat pracy .
    Z uposażenia w wysokości średniej krajowej łączna wysokość składek za 25lat wynosi 250 000 złotych !
    Czy na tym ma polegać zasada wzajemności , zawarta w definicji ubezpieczenia społecznego ,którą podał TK.?
    Oczywiście podałem tu wyjątkowy przypadek ,ale wyjątki obalają regułę.

  16. Emerytura cywilna i wojskowa pisze:

    Alek.

    Pani Agato z ostatniego Pani komentarza z 27 sierpnia 2019 wynika, że pracujący emeryt wojskowy mający 34 lat pracy w cywilu z tego 9 lat pracy cywilnej zaliczone do emerytury wojskowej 75%, mający 25 lat pracy cywilnej jest pozbawiony prawa do emerytury cywilnej.
    Pozdrawiam.

    • Marek pisze:

      Pozbawienie dyskryminowanej części emerytów /czy to ze względu na datę wstąpienia do służby wojskowej ,czy tez jak wskazuje SN ze względu na możliwości doliczania do służby lat cywilnych/
      tłumaczone jest zasadą solidaryzmu społecznego. Pojawia się więc pytanie czy jest granica tego solidaryzmu? Czy emeryt ,który wypracował dwie emerytury np. po 1500zł musi jedną w ramach tego solidaryzmu oddać , a drugi emeryt może pobierać nieograniczenie wysoką emeryturę znacznie przekraczającą 10 000 ,ale ponieważ jest to tylko 1 emerytura zasada solidaryzmu nie działa.
      Jest rzeczą oczywistą ,że o wysokosci uposażenia emerytalnego ,która powinna podlegać zasadzie solidaryzmu nie może decydowac ilośc emerytur , ale ustalona kwota graniczna powyżej której
      1 czy też łącznie obie emerytury byłyby spłaszczane.
      Ale widocznie nie ma dobrej woli ,aby naprawić wadliwe przepisy

    • Krzysztof1 pisze:

      Panie Ryszardzie przeczytałem i powiem tak: żaden bełkot urzędniczy mnie nie przekona, że nierówne = równe.
      To dlatego w ramach tzw. solidaryzmu społecznego pracujący emeryt cywilny po 65 roku życia może sobie doliczać do emerytury przepracowane lata ( po 65 roku życia) i ją zwiększać a emeryt wojskowy nie może. MOŻE (MUSI) za to w ramach solidaryzmu społecznego dalej płacić składki, z których nic nie ma. To jest ten solidaryzm. To jest sprawiedliwe. Jeżeli emerytura z ZUS nam się nie należy to uprzejmie proszę o ZWROT zapłaconych składek, bo to są MOJE wypracowane pieniądze a nie państwowe bo socjalizm jakiś czas temu się skończył. Państwo – ZUS w tym momencie bezprawnie je zawłaszcza. Jak długo jeszcze emerytów mundurowych będzie można “doić” w majestacie Prawa? Czy prawo, które na to pozwala jest jeszcze prawem?

      • Marek pisze:

        100% racji!

        Zawłaszczone składki zostały przekazane w formie tzw.13 emerytury nie tylko emerytom o niskich
        emeryturach ,ale również tym najbogatszym z emeryturami ,które znacznie przekraczają wysokość
        uposażeń tych ,którym zawieszono 2 emeryturę.
        Czy na tym ma polegać zasada solidaryzmu społecznego i zasada sprawiedliwości społecznej zagwarantowana w Konstytucji?

  17. Krzysztof1 pisze:

    No cóż Panowie oficerowie, staropolskim obyczajem pobiadoliliśmy i … zapadła cisza. A po salomonowej decyzji sądu w Łodzi pewnie i Pani Agata nie ma dla nas nic pocieszającego skoro tzw. prawodawca czyli wszelkiej maści politycy maja nas …. Taaaak, murzyn zrobił swoje, murzyn może odejść.

    • Panie Krzysztofie, jakiej decyzji w Łodzi? Z moich informacji wynika, że jeszcze żadna decyzja nie zapadła. Dla pocieszenia mogę jednak powiedzieć, że złożyliśmy kilka odwołań już i zobaczymy co na to powiedzą Sądy powszechne. Będę dawać znać.

  18. Marek19 pisze:

    Dzień dobry
    Pani Agato, znalazłem się w identycznej sytuacji. Pobieram emeryturę wojskową (pełną_75%) od 2004 roku. Po zakończeniu służby pracowałem jeszcze 9 lat odprowadzając składki na ZUS z których uzbierał się kapitał w wysokości 163.000 zł. W lipcu tego roku, po spełnieniu ustawowych wymagań wystąpiłem do ZUS o wypłatę należnego świadczenia. Zakład rentowy ZUS przyznał mi świadczenie, jednocześnie zawieszając je, nie podając podstawy prawnej zawieszenia. Oczywiście znałem wyrok SN sygn. Akt I UK 426/17 z dnia 24 stycznia 2019 roku. Odwołałem się od tej decyzji ZUS podnosząc zarzuty: wydania decyzji z naruszeniem art. 95 ust.2 ustawy z 17 grudnia 1998 o emeryturach i rentach z FUS oraz braku podstawy prawnej zawieszenia wypłaty świadczenia. Na moje odwołanie ZUS podtrzymał swoją decyzję sprytnie pomijając moje zarzuty, a w zasadzie nie odnosząc się do nich. Na poparcie swojego stanowiska podał wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie – wyrok z dnia 21.03.2019 r. sygn. Akt III Aua 909/16. W odpowiedzi na pismo organu rentowego podtrzymałem swoje zarzuty, rozszerzając o wykładnię art. 95 ust. 2 przytoczoną przez SN. Teraz czekam na orzeczenie sądu , które odbędzie się w Słupsku 31 października 2019 r. Oczywiście poinformuję Panią i zainteresowanych na tym forum o jej wyniku. Pozdrawiam Marek19.

    • Dzień dobry,
      Panie Marku, bardzo dziękuję za komentarz. Czekam również na informację co do orzeczenia Sądu w Słupsku. Wyrok SA w Szczecinie nie napawa optymizmem, ale z drugiej strony nie zostały tam poruszone kwestie, które zostały zawarte w wyroku SN (I UK 426/17), czyli wykładni przepisu art. 15a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych. Naruszenie tego przepisu nie było też zarzutem apelacji (bo apelacja była składana jeszcze przed wyrokiem SN).

  19. Jodla pisze:

    Dzień dobry,
    Pani Agato,
    Szanowni Koledzy “po mundurze”,
    30 lat służby wojskowej, emerytura 75 %, praca w “cywilu” 17 lat, w ZUS-ie ponad 240 tys., decyzja ZUS dot.emerytury negatywna.
    Wniosłem sprawę do sądu we wrześniu br. (Wrocław). Panią oraz zainteresowanych poinformuję jak biegnie sprawa. Pozdrawiam.

    • andrzej 53 pisze:

      Szanowny Kolego. Jestem w identycznej sytuacji. 30 lat służby i 17 pracy w cywilu. Odłożonych składek ponad 350 tys. Dzisiaj dostałem decyzję o zawieszeniu świadczenia, ale biorąc pod uwagę doświadczenia naszych kolegów powiedziałem sobie że nie odpuszczę. Potrzebuję wzoru odwołania by nadać sprawie bieg.
      Będe wdzięczny za pomoc

  20. Marek19 pisze:

    Dzień dobry
    Pani Agato, dziękuję za wsparcie i podpowiedź w sprawie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie. Mam takie samo zdanie. Pozdrawiam Marek19.

  21. Stanisław Posłuszny pisze:

    Swój komentarz zamieściłem już w jednym z tych artykułów z dnia 19.04.2019r.Zastanawiam się czy sprawiedliwości w przedmiotowej sprawie nie domagać się w sądach przy Unii Europejskiej, czy to indywidualnie czy grupowo. Jest to regulacja prawna wewnątrz państwowa, ale jest to również perfidne okradanie obywateli tego kraju, gdzie odprowadzane były składki na ZUS. Proszę o zajęcie stanowiska. Łącze pozdrowienia Posłuszny

    • Krzysztof1 pisze:

      Panie Stanisławie, w całości popieram Pana stanowisko. Myślę, ze jeżeli rozpoczynać bój w UE to grupowo, ale nie znam procedur prawniczych więc nie wiem czy jest to możliwe. Jeżeli tak, to jestem gotów przyłączyć się do tej grupy.

  22. Stanisław Posłuszny pisze:

    Poprośmy Panią Agatę Kicińską o możliwość poprowadzenia tej sprawy, o koszt i sprawy organizacyjne. Samo narzekanie jest bezcelowe. Interesuje mnie sposób pokrycia kosztów, dane adresowe zainteresowanych, niezbędne dokumenty. Czekamy na odzew. Łącze Pozdrowienia Posłuszny

  23. Ryszard chudy pisze:

    Zgadzam się i jestem gotów dołączyć do grupy. Każdego z nas casus może być inny, wiec grup będzie kilka.

  24. WP pisze:

    Zgadzam się z opiniami Panów Stanisława i Ryszarda , dlatego proponuję zorganizować spotkanie, celem omówienia sposobu dochodzenia emerytury z tytułu pracy w “cywilu” ( pytanie – gdzie i kiedy ?) Tylko wspólne działanie przy współpracy z Panią Agatą lub zespołem prawników może doprowadzić do oczekiwanego skutku.
    Pozdrawiam Wiesław

  25. Marak19 pisze:

    Dzień dobry
    Pani Agato dzisiaj odbyła się pierwsza rozprawa przed SO Sądem Pracy w Słupsku, trwała 15 minut. Na rozprawę nie przybył pełnomocnik organu rentowego, a szkoda bo miałem kilka pytań. Sąd umożliwił mi wygłoszenie “mowy tronowej ” tylko w niewielkiej części, cytuję tylko tą część wygłoszoną: “Wysoki Sądzie w pełni podtrzymuję moje zarzuty do organu rentowego zawarte w odwołaniu od decyzji emerytalnej.
    Organ rentowy wydając decyzję nie przeanalizował
    starannie przepisu art 95 ust. 2 ustawy o emeryturach z FUS,
    artykuł ten jest przepisem szczególnym i określa wyjątek od zasady pobierania jednego świadczenia,
    organ rentowy również pominął związaną z tym artykułem zasadę określoną w art. 15a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy.
    Nadto, w zaskarżonej decyzji organ rentowy nie wskazał podstawy prawnej zawieszenia wypłaty świadczenia,
    przez co uniemożliwił kontrolę zasadności rozstrzygnięcia, ani wyczerpująco nie uzasadnił swojego stanowiska.
    Wysoki Sądzie, odnosząc się do stanowiska organu rentowego zawartego w piśmie procesowym z dnia 14 sierpnia 2019 roku sygnatura SOP 895/19, organ rentowy nie odniósł się merytorycznie do moich zarzutów, a dokładnie to pominął je”.

    W tym momencie Sąd przerwał i przystąpił do zadawania pytań. Pytania były związane z wojskową wysługą emerytalną oraz wysługą cywilną. Ciekawostka : w czasie zadawanych pytań, gdy powiedziałem o art 95 ust . 2 Sąd Okręgowy powiedział, iż SN nie rozstrzygnął sprawy, na co szybko zareagowałem, że zgadzam się , ale wyłożył sposób postępowania.
    Sąd postanowił: 1.- wystąpić do WBE o pełną moją dokumentację emerytalną w ciągu 14 dni,
    2. nakazać Zus w Słupsku do ustosunkowania się do moich zarzutów oraz odniesienia się do orzeczenia Sądu Najwyższego z 24.01.2019 roku w sprawie art. 95 ust.2. w ciągu 14 dni.
    O terminie następnej rozprawy zostanę powiadomiony.
    Sądzę, iż sąd okręgowy wykonał zalecenia SN zawarte w orzeczeniu.
    Pani Agato przepraszam, że tak szczegółowo relacjonuję przebieg sprawy, ale myślę również o moich kolegach w służbie, może się im to przyda. Wiem jak sprawa jest istotna dla nas emerytów wojskowych.
    O kolejnej rozprawie poinformuję.
    Pozdrawiam Marek19

  26. Marak19 pisze:

    Dzień dobry
    Pani Agato dzisiaj odbyła się pierwsza rozprawa przed SO Sądem Pracy w Słupsku, trwała 15 minut. Na rozprawę nie przybył pełnomocnik organu rentowego, a szkoda bo miałem kilka pytań. Sąd umożliwił mi wygłoszenie \”mowy tronowej \” tylko w niewielkiej części, cytuję tylko tą część wygłoszoną: \”Wysoki Sądzie w pełni podtrzymuję moje zarzuty do organu rentowego zawarte w odwołaniu od decyzji emerytalnej.
    Organ rentowy wydając decyzję nie przeanalizował
    starannie przepisu art 95 ust. 2 ustawy o emeryturach z FUS,
    artykuł ten jest przepisem szczególnym i określa wyjątek od zasady pobierania jednego świadczenia,
    organ rentowy również pominął związaną z tym artykułem zasadę określoną w art. 15a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy.
    Nadto, w zaskarżonej decyzji organ rentowy nie wskazał podstawy prawnej zawieszenia wypłaty świadczenia,
    przez co uniemożliwił kontrolę zasadności rozstrzygnięcia, ani wyczerpująco nie uzasadnił swojego stanowiska.
    Wysoki Sądzie, odnosząc się do stanowiska organu rentowego zawartego w piśmie procesowym z dnia 14 sierpnia 2019 roku sygnatura SOP 895/19, organ rentowy nie odniósł się merytorycznie do moich zarzutów, a dokładnie to pominął je\”.

    W tym momencie Sąd przerwał i przystąpił do zadawania pytań. Pytania były związane z wojskową wysługą emerytalną oraz wysługą cywilną. Ciekawostka : w czasie zadawanych pytań, gdy powiedziałem o art 95 ust . 2 Sąd Okręgowy powiedział, iż SN nie rozstrzygnął sprawy, na co szybko zareagowałem, że zgadzam się , ale wyłożył sposób postępowania.
    Sąd postanowił: 1.- wystąpić do WBE o pełną moją dokumentację emerytalną w ciągu 14 dni,
    2. nakazać Zus w Słupsku do ustosunkowania się do moich zarzutów oraz odniesienia się do orzeczenia Sądu Najwyższego z 24.01.2019 roku w sprawie art. 95 ust.2. w ciągu 14 dni.
    O terminie następnej rozprawy zostanę powiadomiony.
    Sądzę, iż sąd okręgowy wykonał zalecenia SN zawarte w orzeczeniu.
    Pani Agato przepraszam, że tak szczegółowo relacjonuję przebieg sprawy, ale myślę również o moich kolegach w służbie, może się im to przyda. Wiem jak sprawa jest istotna dla nas emerytów wojskowych.
    O kolejnej rozprawie poinformuję.
    Pozdrawiam Marek19

  27. Krzysztof54 pisze:

    Służbę wojskową rozpocząłem w 1976 roku a ze względu na stan zdrowia zakończyłem w 1999 roku Od tego czasu cały czas pracuję Sosnowiecki ZUS poinformował mnie iż mogę jak chcę zrezygnować z emerytury wojskowej i przejść na cywilną o prawie połowę niższą lub napisać do WBE Katowice by to wystąpiło do ZUS o przekazanie moich składek, które i tak nie wpłyną na zwiększenie mojej emerytury bo pobieram ja w wysokości 75%. Moi koledzy z Katowic próbowali walczyć o swoje w MONie, w sejmie ale bez rezultatu. Uważają ze jedyną drogą jest zbiorowy pozew zbiorowy pozew do TSUE. Rządzący szukają pieniędzy więc na korzystne dla nas orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie ma na co liczyć

  28. marta pisze:

    Szanowna Pani Mecenas,
    czy posiada już Pani może informacje na temat rozstrzygnięcia Sądu w Łodzi i sygnatury sprawy? Albo może na temat postępowań z innych sądów? Niestety nie odnajduję żadnych nowych orzeczeń przydatnych w sprawie…
    Będę bardzo wdzięczna za informację, pozdrawiam serdecznie

  29. Czajka Andrzej pisze:

    I co z tym orzeczeniem i rostrzygnieciem sądu w m.Łodzi jest czy nie.W gdańsku ZUS mówi że istnieje możliwośc poboru 2 emerytur a Woj Biu Em.oczywiście nie.Byłem żołnierzem sprzed 1999r

  30. Maciej pisze:

    Planowana rozprawa w Łodzi 10.01.2020 rok.
    POZDRAWIAM

  31. Dobra wiadomość – jest już pierwsze orzeczenie sądu powszechnego (SO w Zielonej Górze), gdzie wojskowemu udało się otrzymać dwa świadczenia, a Sąd podzielił stanowisko Sądu Najwyższego! Link tutaj: http://orzeczenia.ms.gov.pl/content/$N/153515000002021_IV_U_002100_2019_Uz_2019-11-25_001

  32. Marta pisze:

    Pani Mecenas! wielkie dzięki za te informacje!!! Jak będę coś miała przydatnego, też napiszę 🙂

  33. marek pisze:

    Dziękuję Pani Mecenas za podanie linków do 2 spraw . Okazuje się ,że nie tylko brak możliwości doliczenia lat cywilnych decyduje o 2 emeryturach ,ale także ,,nadliczbowe lata opłacania składek ” , które poprzez odpowiednio długi staż wypracowały dodatkową emeryturę.
    Jeśli w Polsce obowiązuje generalna zasada wypłaty jednej emerytury to dlaczego prawo pozwala na dwa ubezpieczenia ? W ten sposób jedno z ubezpieczeń staje się fikcją i prawdziwą pułapką ubezpieczeniową.
    Czy na tym ma polegać zasada budowania zaufania do organów władzy publicznej?
    Oczywiście można było być filantropem do 01.01.1999r czyli do okresu obowiązywania waloryzacji uposażeniowej
    Gdyby nadal obowiązywała ta waloryzacja emerytura wojskowa waloryzowana uposażeniowo byłaby wyższa niż 2 zsumowane emerytury wojskowa i cywilna ,które są od tej daty waloryzowane inflacyjnie.
    Należy też zauważyć ,że ta zmiana waloryzacji odbyła się z naruszeniem praw nabytych.
    Ustawodawca naruszając prawa nabyte do waloryzacji uposażeniowej stracił z pola widzenia fakt ,że wielu emerytów pracowało i opłacało składki traktując je jako swoisty podatek niejako w zamian za korzystną waloryzację. Dlatego w tej sytuacji składka nie może już być podatkiem , ale prawdziwą składką ,która musi zmaterializować się w postaci wypłaty emerytury cywilnej i trzeba solidarnie o to się upomnieć

  34. marek pisze:

    Jest kolejny wyrok przyznający wypłatę 2 emerytur.
    Sąd Okręgowy Łódż Wyrok z dn.31.07.2019 Sygn.akt VIII U 2353 /17
    Od tego wyroku ZUS złożył apelację.

  35. marek pisze:

    W dn.10.01.2020 w Sądzie Apelacyjnym w Łodzi miała być rozpatrywana sprawa o sygn.AUa 333/19
    Prawdopodobnie jest to własnie sprawa kasacyjna . Poprzednio podana sygnatura była podobna i mogła być pomyłkowa AUa 333/18

  36. marek pisze:

    Uważam ,że nie ma co czekać tylko trzeba rozpocząć procedurę procesową ,po uzyskaniu odmowy wypłaty emerytury cywilnej przez ZUS.
    Terminy rozpraw są odległe, a ZUS zapewne będzie się odwoływał co znacząco wpłynie na termin końcowego rozstrzygnięcia.

  37. Maciej pisze:

    Wyrok rozprawy z 10.01.2020r. z Łodzi, prawdopodobnie 23.01.2020r.

  38. Wiesław pisze:

    Wczoraj miałem rozprawę w tym temacie w SO Szczecin.Krótko bez przesłuchań.Wyrok 14 02 2020. O wyniku powiadomię. Wiesław.

  39. Maciej pisze:

    Wyrok z Łodzi korzystny dla emeryta. ZUS zobligowany do wypłaty emerytury.
    POZDRAWIAM

  40. Marek pisze:

    Czy jest już możliwość uzyskania uzasadnienia wyroku?

  41. Marek pisze:

    Dwie emerytury dla byłych żołnierzy zawodowych

    Pod tym tytułem na Google jest artykuł mecenasa S.Lisieckiego omawiający wyrok w niniejszej sprawie

  42. Wiesław pisze:

    Super artykuł-polecam gotowe argumenty do odwołań od decyzji ZUS i do pozwów sądowych

  43. gogle pisze:

    mam, taka sama sytuacje jak wy koledzy wojskowi mam 66 lat ukonczone ,mam w cywilu przepracowane 21 lat i 6 miesiecy zus wyliczyl mi emereture ale musialem wybrac jedna wojskowa

  44. Wiesław pisze:

    Sygn.akt. III AUa 515/19, SA Łódz wyrok z 23 01 2020.Ponoć pozytywny .Na skutek wyroku Sądu Naj.Czy ktoś może do niego dotrzeć i opublikować. Może Pani mecenas. Z góry dziękuje. Wiesław.

  45. Wiesław pisze:

    Przepraszam podałem złą syg. akt. Winno być III AUa 333/19 z 23 styczeń 2020 r. Sąd Apelacyjny Łódż. -dane bezpośrednio z Sądu .Napewmo pozytywny

  46. ZUS i KRUS pisze:

    Do wiadomości i własnej oceny:

    Artykuł w „Wirtualna Polska” – Finanse z dnia 28.01.2020 r.
    Trzynastki. Tysiące osób z niższym dodatkiem

    “Co więcej, są osoby, które pobierają emeryturę zarówno z ZUS, jak i KRUS, bo zapracowały na dwa świadczenia. Ale i oni dostaną tylko jedną “trzynastkę”, nie mogą więc liczyć na podwójną wypłatę – przepisy to wykluczają.”

    i jeszcze taki artykuł:

    Artykuł z gazety pomorskiej z dnia 12.09.2019r.

    Emerytura z KRUS i ZUS 2019 – czy można pobierać jednocześnie? Wyjaśniamy
    AGW12 września 2019

    Emerytura rolnicza – jak jest wyliczana i czy można ją podwyższyć? Zastanawia się wielu ubezpieczonych. Co, jeśli pracowało się w rolnictwie i poza nim?

    – Jak wynika z treści pytania Czytelniczki, która urodziła się po dniu 31.12.1948 r. (odliczamy lata do emerytury) będzie zatem mogła skorzystać z dwóch emerytur z ZUS i KRUS – uspokaja Jxxxxx Szzzzzz, Kierownik Wydziału Świadczeń – KRUS Bydgoszcz.

    – Warunkiem nabycia prawa do emerytury rolniczej jest bowiem ukończenie wieku emerytalnego (60 lat kobieta) i podleganie ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu przez okres co najmniej 25 lat. ZUS natomiast przyzna i wyliczy świadczenie pracownicze wyłącznie na podstawie okresu opłacania składek z tytułu pracy poza rolnictwem. Przyznanie prawa do emerytury następuje na wniosek, czyli w miesiącu, w którym kończy wiek emerytalny należałoby złożyć wniosek w ZUS-ie i w KRUS-ie.

    Zainteresowanych odsyłam do wskazanych artykułów.

  47. prawo dla pracodawcy pisze:

    Marek L
    Dzień dobry. Ostatnio modne stało się powiedzenie, że warto pracować dla idei. Tak jest w moim przypadku. mam skończone 68 lat i przepracowane 50 lat. W sierpniu 1997 roku decyzją Dyrektora Z-du Emerytalnego MSWiA przyznano mi swiadczenie emerytalne uwzględniając łączny staż zatrudnienia 19 lat i jednego m-ca s.lużby w Policji w tym okres przed służbą na podstawie umowy o pracę w cywilu w wymiarze 8 lat, 9 m-cy i 15 dni. Stanowiło to 73,37% podstawy wymiaru. Po przejściu na emeryturę od grudnia 1997 roku podjąłem pracę w cywilu, gdzie pracowałem do pażdziernika 2019 roku. Od tych lat odliczono mi 3 lata i jeden miesiac do uzupelniania 75% wymiaru. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie decyzją z dnia 23 .10.2019 obliczył mi wysokość emerytury na kwotę 1896,74 zł. Kwota moich składek wyniosła 317754,85 zł.Z uwagi na pobieranie emerytury mundurowej ZUS swiadczenie zawiesił. Złożyłem pozew do Sądu Okręgowego w Koszalinie nie zgadzajżc się z decyzja ZUS. Sprawa odbyła się bardzo szybko bo wyznaczono termin rozprawy na 8 stycznia 2020 roku. Rozprawa w obecności przedstawiciela ZUS nie trwała wraz ustnym wyrokiem dłuzej jak 15 minut. Sąd stwierdził, ze emerytura z FUS się nie należy. Po otrzymaniu pisemnego uzasadnienia Sąd powołał sie na orzeczenie Sądu Najwyzszego z dnia 24 stycznia 2019 r, gdzie uznał za właściwy taki kierunek wykładni art.95 ust.1 i 2 ustawy emerytalnej, z ktorego wynika, że użyte w ust. 2 artykułu sformulowanie ” emerytura,, obliczona według zasad określonych w art. 15a albo18e ustawy z dnia 10 grudnia 1993r o zaopatrzeniu emerytalnym zołnierzy zawodowych oznacza odwołanie się od zasad obliczenia emerytury wojskowej określonych w tych przepisach, a więc z uwzględnieniem wyłącznie służby wojskowej co z kolei uzasadnia prawo do pobierania dwoch emerytur.. Wskazał, ze o wyjatku od zasady pobierania jednego świadczenia nie decyduje data przyjecia do służby, ale brak mozliwości obliczenia emerytury wojskowej przy uwzględnieniu cywilnego stażu emerytalnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd od razu zniechęcił mnie od akładania apelacji do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie powołując się na wyrok tego Sądu z dnia 21 marca 2019 roku , w którym stwierdził, ze prawo do otrzymywania jednego świadczenia wynika wprost z przepisów.ze ubezpieczony uprawniony do emerytuty z FUS nie może jednocześnie pobierać emerytury wojskowej, mimo ze spełnił warunki do jej nabycia i odwrotnie. Jakby ZUS było mało to obecna na rozprawie przedstawicielka ZUZ wniosła abym pokrył koszty zastępstwa procesowego w kwocie 180 zł co Sąd zasądził. Szkoda walczyć w tym kraju z wiatrakami. Pozdrawiam

  48. Marek pisze:

    Czy może Pan podać sygnaturę sprawy ,aby można było zapoznać się z uzasadnieniem?
    Mam podobne parametry i termin rozprawy w marcu.
    W wyroku VII U 474/19 z dn.18.06.2019 Sąd okręgowy w Warszawie przyznał 2 emerytury mimo ,,uzupełnienia””
    lat służby latami cywilnymi. Link do tej sprawy w komentarzach powyżej.

  49. PIOTR NOWAK pisze:

    Bardzo ciekawe informacje jestem też zainteresowany .

  50. prawo dla pracodawcy pisze:

    Marek L
    Podaję nr wyroku z dnia 8 stycznia 2020 r Sygn. akt IV U 1602/19. Uzasadnienie wyroku otrzymałem w dniu 27 stycznia 2020 r, wyrok uprawomocni się w dniu 20 lutego 2020 r. Zastanawiam się czy warto składać apelacje. Pozdrowienia

  51. prawo dla pracodawcy pisze:

    Marek L
    omyłkowo wp[isałem datę 20 stycznia, wyrok uprawomocni się w dniu 2 lutego br.

  52. Prawo dla pracodawcy pisze:

    Marek L
    Przepraszam, chodzi o datę 9 luty

  53. Marek pisze:

    Dziękuję za podanie sygnatury sprawy ,którą omówię ze swoim pełnomocnikiem.
    Istotą sprawy jest naruszenie zasady równosci między dwoma grupami emerytów.
    Istotnie brak możliwosci uwzględnienia w emeryturze wojskowej jakiegokolwiek okresu cywilnego stażu pracy
    na zasadzie nierówności wobec prawa stanowi podstawę do wyrównania tych uprawnień poprzez wypłatę dla tej grupy 2 emerytur.
    To tylko jeden z argumentów stanowiący o naruszeniu zasady równości.
    Emeryci mundurowi ,którzy w jednakowy sposób nabyli 40% emeryturę są nierówno traktowani poprzez rażąco różną możliwośc skorzystania z cywilnych lat dalszego zatrudnienia .Jedni mogą ,,rozliczyć ” jedynie 26,92 lat pracy w cywilu /35%:1,3%/ Uprzywilejowani ,uprawnieni do 2 emerytur rozliczają pracę w cywilu bez ograniczenia stażu pracy .Rekordziści ,np.2 etatowcy pracujący równolegle w wojsku i cywilu mogą wypracować emeryturę cywilną
    z ponad 50 lat pracy . Czy zasada równości polega na tym ,że 26,92 =50
    Jest więc oczywiste ,że zgodnie z zasadą równości wszyscy powinni podlegać jednakowemu rygorowi stażu pracy ,który zalicza sie do okresów składkowych zarówno wliczonych do 1 emerytury jak i oddzielnie w formie 2 emerytur.
    Uważam ,że powinien Pan złożyć apelację ,gdyż sprawa jest rozwojowa, wyroki jak widać sprzeczne ,a także nie jest jeszcze znane pełne uzasadnienie wyroku IIIAUa 333/19
    Pozdrawiam wszystkich biorących udział w dyskusji
    Ciekawy jestem jaka jest opinia Pani Mecenas w tej sprawie ?

    • SN wskazał, że możliwość wypłaty dwóch świadczeń opiera się na braku możliwości doliczenia lat “cywilnych”. Skoro więc doszło do doliczenia lat “cywilnych”, to sprawa wygląda zgoła inaczej i szanse na wygraną też są niestety mniejsze. Proszę pamiętać, że już wyrok SN wprowadza wykładnię dosyć kontrowersyjną, nie można tego rozumieć rozszerzająco. Oczywiście nie chcę tutaj odnosić się do sprawiedliwości takiego rozwiązania.

  54. Bodek 54 pisze:

    Popieram grupę, myślę, że w zespole siła, pragnę dołączyć do grupy bo jestem też w takiej sytuacji. Przepracowane 25 lat poza wojskiem ok.400 tys. odprowadzonych składek do ZUS i nie mogę pobierać drugiej emerytury.Pracuje nadal i składki muszę dalej oddawać do ZUS.

  55. Wiesław pisze:

    Proszę o więcej szczegółów jak dotrzeć do tego artykułu i rozmowy.Dziękuje.

  56. Marek pisze:

    Dziekuję Pani Mecenas za opinię ,którą rozumiałem podobnie.
    Niestety mam też złą wiadomość, ponieważ ZUS złożył kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
    IIIAUa 333/19.
    Czy jest możliwość zapoznania się z uzasadnieniem tego wyroku ?

    • Wiesław pisze:

      Kolego dzwoń do administracji SA w łodzi i otrzymasz informacje.Na dzień 13.02.2020 r. jeszcze nie było uzasadnienia

  57. Wiesław pisze:

    Jestem po rozprawie w so szczecin.Miał być wyrok ale sąd dopiero wystąpi o sposób naliczania emerytury wojskowej O terminie kolejnej rozprawy powiadomi.

  58. Marek pisze:

    Zasada sprawiedliwosci społecznej w zestawieniu z art.1 i 2 Konstytucji powinna być pojmowana jako czynnik prowadzący do sprawiedliwego wyważenia interesu ogółu /dobra wspólnego/ i interesów jednostki /wyrok z 12 kwietnia 2000r ,K 8/98/
    Pojawia się wiec pytanie czy fakt wliczenia sobie np. 1 dnia ,czy miesiąca ,lub nawet kilku lat do niepełnej emerytury wojskowej do 75% , a przez to utrata co najmniej 25 lat pracy poprzez zawieszenie emerytury cywilnej można traktować jako dobre wyważenie .W mojej ocenie nie jest to sprawiedliwe i doszło do nadmiernego obciążenia osoby ubezpieczonej.
    Pokrywa sie to z prawem unijnym.Zgodnie z orzecznictwem ETPCZ ingerencja państwa w wykonanie prawa własnosci musi respektować zasadę proporcjonalności , tzn. musi zachować niezbędną równowagę między interesem ogólnym a koniecznością ochrony praw jednostki/ sprawa Jahn v Niemcy, nr 46720/99 pkt93 /
    Przy czym wymóg proporcjonalności nie zostaje zachowany gdy dochodzi do nałożenia na dany podmiot nadmiernych obciążeń /sprawa Lithgow i inni v Wielka Brytania , nr 9006/80, pkt 120/

  59. Marek pisze:

    Nadmierne obciążenie to oczywiście opłacanie składek emerytalno -rentowych , bez gwarancji jakichkolwiek
    świadczeń , co jednocześnie narusza zasadę określoności prawa, a przez to art.2 Konstytucji

  60. Wiesław pisze:

    Jest uzasadnienie wyroku 333/19 z 23.01 2020r s.a. w Łodzi.

  61. Janusz pisze:

    Gdzie można odszukać uzasadnienie

  62. Wiesław pisze:

    Wyślij email do Prezesa na adres administracji SA Łodz. Adres znajdziesz na stronie internetowej sądu.

  63. Wiesław pisze:

    Marak19. Co tak ucichłeś ,kiedy następna rozprawa. Znasz termin? Pozdrawiam Wiesław. Odnośnie Waldekcz patrz zapis powyżej.

  64. Marak19 pisze:

    Dzień dobry
    Pani Agato, koledzy, moja sprawa miała się odbyć 23 stycznia br., lecz spadła z wokandy, przyczyny nie znam. Dostałem powiadomienie , iż do 30 marca się odbędzie. Terminu też nie znam , jak tylko otrzymam to powiadomię. Śledzę wszystkie wpisy pod artykułem Pani Agaty. W moim przypadku uznałem, iż potrzebna będzie pomoc prawna, tak że w następnej sprawie będę miał wsparcie. Jeżeli , ktoś poważnie do tego podchodzi, sądzę, iż taka droga postępowania jest właściwa. Zobaczcie SN wskazał mapę drogową postępowania dla sądów niższej instancji, sąd apelacyjny w Łodzi wykonał to zalecenie. Pomimo tego ZUS się odwołuje- moje pytanie, od czego, chociaż nie znam uzasadnienia- sądzę iż liczą na wyrok polityczny, który z przeszłości znamy.
    Pozdrawiam Marak19

  65. MarekL pisze:

    MarekL
    Witam, w dniu 5 lutego złożyłem apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie.W uzasadnieniu wskazałem między innymi o zasadzie nierowności wobec prawa oraz podałem sygnatury spraw w Warszawie Praga, Zielonej Gorze i łodzi gdzie wnioskującym przyznano emerytury z ZUS równolegle do emerytur mundurowych. osoby te jak wyczytałem z wyroków mieli doliczane lata w tzw. ‘cywilu’.W dniu 24 lutego otrzymałem pismo z Sądu Apelacyjnego w Szczecinie abym w terminie 7 dni od daty doręczenia wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia tj.wartość emerytury o wypłatę, której się ubiegam za okres jednego roku. Wartość ta przeliczona przez ZUS wyniosi 1896,74 zł x 12 miesięcy wynosi 22760,88 zł. I teraz mam dylemat, jak przegram sprawę to ponownie zasilę konto ZUS o jakn wyczytałem w internecie o 5% wartości to daje ponad tysiąc złotych plus koszty sadowe i koszty zastępstwa procesowego. Po ostatnim wpisie Pani Agaty zwątpiłem w sens toczenia wojny z ZUS Pozdrawiam

    • Opłata od apelacji nie trafi do ZUS-u tylko do budżetu państwa. Ryzykuje Pan kosztami opłaty + ewentualnymi kosztami zastępstwa, jeżeli ZUS będzie reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Może nie warto się poddawać?

  66. marek pisze:

    W mojej ocenie ryzykuje się tylko kosztami zastępstwa procesowego .

  67. UWAGA Jest już uzasadnienie wyroku SA w Łodzi sygn. akt III AUa 333/19. Można je przeczytać tutaj: https://prawodlapracodawcy.pl/wp-content/uploads/2020/02/III-AUa-333-19.pdf

  68. marek pisze:

    Dziękuję Pani Mecenas za podanie linku wyroku SA. Jak już podałem tym razem ZUS złożył kasację i sprawa będzie powtórnie rozpatrywana, chyba ,że będzie oddalona na zasadzie res iudicata.
    Wyrok opierajacy się na nierównym traktowaniu jednej grupy kategorialnej jest bardzo kontrowersyjny gdyż jedną nierówność zastąpiono drugą nierównością .Chodzi o to ,że emeryci mundurowi ,,po 01.01.1999″ którzy ,nie mogą w ramach jednej emerytury użyć lat cywilnych , co ma świadczyć o nierównym traktowaniu ,zostali uprzywilejowani nie tylko poprzez możliwośc pobierania 2 emerytur , ale także mogą rozliczyć wszystkie lata opłacania składek ,które to składki zostały ,,zablokowane “dla grupy ,,przed 01.01.1999″ na poziomie 75% podstawy wymiaru emerytury. Swiadczy to również o nierównym traktowaniu tym razem grupy ,,przed 01.01,1999”
    Inaczej mówiąc cywilne lata pracy w obu nierówno traktowanych grupach podlegają innej zasadzie solidaryzmu społecznego . dla jednej grupy granicą solidaryzmu jest 75% emerytura wojskowa , a druga grupa podlega korzystniejszej granicy ,która jest 250% wskażnik podstawy co daje mozliwośc rozliczenia wszystkich lat oplacania skladek.

  69. ADAM.O. pisze:

    Witam, jestem w podobnej sytuacji lecz, że tak powiem – na początku drogi. Mam 32 lata. Od 2017 r pracuje jako żołnierz zawodowy. Od 2010 – 2017 prowadziłem jednoosobową działalność gospodarczą, lecz “nierzetelnie” opłacałem składki ZUS – początkowo w terminie, po terminie, oraz zaprzestałem całkiem opłacania składek. Po zamknięciu działalności i rozpoczęciu pracy państwowej zaczęły się zajęcia konta itd, więc rozłożyłem zaległe składki do zapłaty w ratach? Czy jest możliwość umorzenia płatności zaległych składek i rezygnacje z jakichkolwiek świadczeń z okresu prowadzenia działalności? Proszę o informację. POZDRAWIAM

  70. Stanisław pisze:

    Mam taką sytuację urodziłem się przed 1948 rokiem ,mam wypracowaną emeryturę wojskową max. 75% dodatkowo mam III grupę inwalidzką w związku ze służbą wojskową ,która niczego mi nie przyznawała. Od roku 1997 do 2015 pracowałem w instytucji państwowej przez okres 18 lat, czy mogę się ubiegać o doliczenie pobranych składek do emerytury wojskowej.Okresy ubezpieczeniowe “cywilne”, w żaden sposób nie były wykorzystane przy przyznaniu mi i wyliczeniu emerytury mundurowej. Natomiast za okresy te były odprowadzane składki do ZUS z tytułu zatrudnienia .Czy mam prawo wystąpić do ZUS o kapitał początkowy.

  71. Leszek 1949 pisze:

    Witam Panią serdecznie, w 1990 r. przeszedłem na emeryturę wojskową z prawem do świadczenia resortowego w wysokości 63%. Po odejściu z wojska pracowałem z odprowadzaniem składek. Z chwilą osiągnięcia wieku 55 lat tj. w roku 2004 wystąpiłem o doliczenie “lat cywilnych” i świadczenie resortowe zostało podniesione do 75%. Jestem więc w “gorszej grupie”, ponieważ lata pracy w cywilu wpłynęły na wysokość o emerytury wojskowej o 12%. Z tym, że mam tu pewien dylemat – od 1999r. istniała możliwość pobierania (oczywiście przy spełnieniu określonych warunków) dwóch emerytur. Ale żeby można o to było się ubiegać lub jak teraz wielu czyni ubiegać się przed sądem o dwie emerytury, trzeba było mieć ustalone obie emerytury. Wówczas i przez szereg kolejnych nie można było mieć wyliczonej emerytury bo ZUS nie naliczał kapitału początkowego – czytaj – nie wyliczał emerytury patrz- https://gospodarka.dziennik.pl/praca/artykuly/70902,zus-nie-ustala-kapitalu-poczatkowego-bylemu-zolnierzowi.html Wniosek z tego, aby nie działać nie racjonalnie w stosunku do swojego majątku jedynym rozsądnym wyjściem w tym okresie było doliczenie lat cywilnych. Teraz jest inna sytuacja prawna – mam prawo do ustalenia kapitału początkowego i została mi ustalona i oczywiście zawieszona emerytura cywilna. Pytanie – czy moja deklaracja (dobrowolny wniosek o doliczenie lat, który mogłem złożyć lub nie) jest czynnością odwracalną tzn. składam wniosek o zaprzestania doliczania mi lat cywilnych do świadczenia wojskowego i występuję o dwie emerytury – wojskową – tylko za okresy służby wojskowej i cywilną. W moim przypadku lata wojskowe nie skutkują niczym do emerytury cywilnej i odwrotnie, lata cywilne nie będa miały wpływu na emeryturę wojskową. Argument, dlaczego dopiero teraz – wcześnie nie miałem możliwości ustalenia emerytury cywilnej, teraz mam i wobec nowej sytuacji prawnej ponownie chce dokonac wyboru na mój wniosek. Oczywistym jest, że 12% podstawy wojskowej z 1990r. jest mniejsze od naliczonej mi emerytury cywilnej. Czyli – 75% pobieram do dnia ustalenia emerytury cywilnej, z powodu ustalenia emerytury cywilnej składam wniosek o zaprzestanie naliczania mi tych 12% od dnia w którym zostaje mi odwieszona wypłata emerytury wojskowej i oczywiście wiedząc, że tak słodko nie będzie – idę z tym do sądu.

  72. Wiesław pisze:

    Prawidłowo.Im nas walczących więcej tym lepiej.Lance w dłoń i na sądy.Nie przestraszcie się opłat.Po wygranej zostaną zwrócone.Brak odwołań do sądów może skutkować (jak przy emeryturach kobiet rocznika 53) brakiem możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem po 5 latach(KPA).

  73. Marek pisze:

    Nasuwa się jeszcze taka ważna uwaga .SN wskazał ,że lata ,,cywilne” muszą być doliczone do niepełnej emerytury
    wojskowej. Problem polega na tym ,że nie wiadomo jak się ma zachować osoba ,która np.jest dwuetatowcem i pracuje równolegle w wojsku i cywilu.Wydaje się logiczne ,że składki odprowadzane do ZUS w pierwszej kolejności powinny być użyte do obliczenia emerytury cywilnej ,a nie do uzupełnienia emerytury wojskowej.
    Emeryture wojskową wypłaca przecież budżet państwa a nie ZUS. Służba wojskowa zgodnie z art.6 ustawy zaliczana jest do okresów składkowych . Ponieważ budżet wypłaca zarówno pensje jak i emerytury składek ,,nie widać” ale de facto są pobierane i to one wypracowuja emeryture wojskową .
    Często słyszy się fałszywą opinię ,że wojskowi nie opłacali składek więc nie mogą pobierać dwóch emerytur.
    Wydaje się ,że składki zarówno ,,budżetowe” jak i ZUS-u powinny być rozliczone ,albo w formie 2 emerytur
    albo 1-ej całościowej zgodnie z zasadą sprawiedliwości społecznej ,,każdemu wg.jego pracy”

  74. Teodor pisze:

    Szanowna Pani Agato, Szanowni Koledzy
    Uprzejmie proszę o odpowiedź – podpowiedź w mojej sprawie:
    mam 71 lat, pobieram od maja 1989 pełną emeryturę wojskową tj. 75 %. Pracowałem w „cywilu” do grudnia 2019 r. Mam udokumentowane 15 lat okresów składkowych i zgromadzone na koncie w ZUS składki w wysokości ok. 270 tys. zł.
    Moje pytanie: czy mam podstawę do wystąpienia z wnioskiem EMP do ZUS o emeryturę z FUS ?
    Moje jedyne zastrzeżenie: nie spełniam wymaganych przez treść ustawy o emeryturach i rentach z FUS 25 lat okresów składkowych.

    • Teodor pisze:

      Uzupełniam mój powyższy wpis, po wczytaniu się w Ustawę o emeryturach z FUS: urodziłem się po 31 grudnia 1948 roku. Może mnie nie dotyczy wymóg 25 lat okresów składkowych ? Jeżeli tak to przyłączam się do batalii Kolegów i składam odpowiedni Wniosek w ZUS.
      Proszę uprzejmie o odpowiedź.

  75. Wiesław pisze:

    Składaj i walcz. Okres 25 lat już nie obowiązuje.

  76. Teodor pisze:

    Wiesław, dziękuję, dołączam do Was i przystępuję do boju.
    Serdecznie pozdrawiam
    Teodor

  77. PIOTR pisze:

    Panie Wiesławie
    to znaczy ,że 25 lat nie musi być przepracowane?.Ja mam 23 lata to mogę przystąpić do boju.

  78. Wiesław pisze:

    Oczywiście nie musi być.

  79. Teodor pisze:

    Szanowna Pani Agato Szanowni Koledzy

    Uprzejmie Was proszę o poradę prawną, a to: jeżeli otrzymam z ZUS decyzję o przyznaniu mi emerytury a jednocześnie wstrzymującą jej wypłacanie to będę miał 30 dni od jej otrzymania na złożenie odwołania. Czy jeżeli po tym okresie go nie złoże, z rożnych powodów, czy będą miał później w przyszłości szansę na wrócenie z ZUS do sprawy ? Decyzja będzie prawomocna. Jeżeli taka szansa będzie to jak to zrobić?

  80. Marek pisze:

    Witam, i mam pytanie .Dzisiaj mija rok od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie VII U 474/19.
    Wyrok ten jest ważny dla tych co uzupełnili niepełną emeryturę wojskową latami cywilnymi do 75% ,a ,,ponadwymiarowe lata cywilne ” Sąd uznał za dopuszczalne do pobierania 2 świadczeń.
    Prawdopodobnie ZUS złożył Apelację ,ale jak można się o tym dowiedzieć ,bo wygląda ,że wyrok nie uprawomocnił się.
    Jeśli Pani Mecenas, lub ktoś z Kolegów ma możliwość zdobycia w tej sprawie wiadomości to proszę o jej podanie .
    Pozdrawiam

  81. Bogumił pisze:

    Witam. Jak przywrócić termin odwołania od decyzji ZUS w sprawie drugiej emerytury? ZUS ją przyznał a następnie zawiesił jej wypłacanie ze względu na świadczenie z WBE. Od decyzji ZUS minęły 2 lata.

  82. ML pisze:

    Marek L
    Po przegranej sprawie w Sądzie Okręgowym w Koszalinie skierowałem sprawę do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie. Tak jak się spodziewałem Sąd w dniu 2 kwietnia 2020 na posiedzeniu niejawnym oddalił moja apelację i jeszcze dodatkowo zasądził koszty zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Sad Apelacyjny uznał,że sad I instancji poczynił prawdłowe ustalenia faktyczne jak też dokonał trafnej oceny zebranego materiału dowodowego.Sprawa jest dla mnie przegrana. Doliczone lata pracy cywilnej do emerytury mundurowej nie kwalifikuje mnie do dodatkowej emerytury z powszechnego systemu emerytalnego. Może popełniłem błąd, ze nie wskazałem w pozwie ze poczatkowo skierowano mnie na rentę inwalidzką ale mając lata z cywila miałem wyższą emeryturę niz rentę. Sąd nie zadał sobie żadnego trudu o dokumenty z MSWiA. Czyli koledzy ci, którzy mają doliczone lata cywilnej pracy do emerytury mundurowej ze swoioch ciężko zarobionych pieniędzy nie dostaną przysłowiowej złotówki. Nasze pieniądze juz idą na obietnice dla nierobów. Pozdrawiam

  83. Wiesław pisze:

    Szanowny Panie Marek L uprzejmie proszę o podanie syg. akt Sądu Apelacyjnego w Szczecinie aby można było zapoznać się z uzasadnieniem tego wyroku. Pozdrawiam.

  84. MarekL pisze:

    MarekL
    Podaję nr Sygn.akt III AUa 108/20

  85. Wiesław pisze:

    Dziękuje ale dobrze by jeszcze było podać z jakiego dnia ten wyrok.

  86. MarekL pisze:

    Przepraszam,wyrok z 2 kwietnia 2020 r
    Pozdrawiam

  87. Wiesław pisze:

    Przykro ale to jest suchy wyrok bez uzasadnienia.Strony nie wystąpiły o uzasadnienie.A właśnie w uzasadnieniu jest sedno wyroku.

  88. GOGLE pisze:

    ODWOLALEM SIE DO ZUS O WYPLATE DRUGIEJ EMERYTURY I DOSTALEM ZE POBIERAM WOJSKOWA TO TA MI SIE NIE NALEZY SKLADAM POZEW DO SADU TAK MI POINFORMOWAL ZUS WIEC TAK ROBIE BO TO SKANDAL I WY TEZ SKLADAJCIE NAMAWIAM

  89. GOGLE pisze:

    ODWOLALEM SIE DO ZUS O WYPLATE DRUGIEJ EMERYTURY I DOSTALEM ZE POBIERAM WOJSKOWA TO TA MI SIE NIE NALEZY SKLADAM POZEW DO SADU TAK MI POINFORMOWAL ZUS WIEC TAK ROBIE BO TO SKANDAL I WY TEZ SKLADAJCIE NAMAWIAM,DZISIAJ DZWONILEM DO ADWOKATA KAZAL MI PRZYJSC ZOBACZE CO ON POWIE

  90. GOGLE pisze:

    ODWOLALEM SIE DO ZUS O WYPLATE DRUGIEJ EMERYTURY I DOSTALEM PISMO ZE MOGE TYLKO JEDNA POBIERAC ODWOLUJE SIE DO SADU KOLEDZY WALCZCIE Z ZUSEM

  91. Teodor pisze:

    Koledzy, mniemam, że dopóki nasza sprawa nie zostanie uregulowana ustawowo to musimy walczyć o swoje przez sąd. ZUS nie ma podstawy prawnej do wydania decyzji o wypłacaniu nam drugiej emerytury i musi mu ją dać dopiero wyrok sądu.
    Szanowna Pani Mecenanas czy to tak ?
    Pozdrawiam wszystkich
    Teodor

  92. Teodor pisze:

    Dziękuję Pani Mecenas za wykładnię stanowisk ZUS i WBE w przedmiotowej sprawie. Cieszę się, że portal “żyje”. Będę informował na bieżąco o swoich posunięciach.
    Łączę pozdrowienia

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Zapraszam do subskrypcji bloga


Administratorem Twoich danych osobowych stanie się Sienkiewicz i Zamroch Radcowie prawni sp.p. (ul. Warszawska 4/3, 87-100 Toruń). Twoje dane osobowe będą przez nas przetwarzane wyłącznie w celu udzielenia odpowiedzi na przesłaną wiadomość. Szanuję Twoją prywatność – Twoje dane nie będą przekazywane do innych podmiotów, za wyjątkiem podmiotu obsługującego niniejszy formularz oraz naszą pocztę e-mail.

W każdym czasie możesz się również zwrócić do Kancelarii z żądaniem sprostowania, usunięcia swoich danych, sprzeciwu wobec przetwarzania, przeniesienia do innego podmiotu lub ograniczenia ich przetwarzania – wystarczy, że napiszesz wiadomość na adres: radcowie@radcowie.biz. Podstawą prawną przetwarzania Twoich danych osobowych jest art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia ogólnego o przetwarzaniu danych osobowych (RODO). Jeżeli według Ciebie Twoje dane są przetwarzane nieprawidłowo, masz prawo złożenia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.