Ustawa dezubekizacyjna – i co dalej?

Trochę czasu minęło już od wejścia w życie najbardziej kontrowersyjnych przepisów ustawy dezubekizacyjnej, czyli ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

Na podstawie nowelizacji, w przypadku wykonywania pracy w służbach, jednostkach i instytucjach wymienionych szczegółowo w ustawie (art. 13b) podstawa wymiaru świadczeń emerytalnych i rentowych zostanie obniżona za wskazane okresy pracy (m.in. 0% za każdy rok służby dla totalitarnego państwa do 1990 r.).

Jednocześnie zastrzeżono, że emerytura lub renta nie może być wyższa niż kwota przeciętnej emerytury lub renty wypłacanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z FUS. Na podstawie komunikatów Prezesa ZUS od dnia 1 marca 2017 r. miesięczna kwota przeciętnej emerytury to 2.069,02 zł, a renty 1.510,71 zł. Mówimy oczywiście o kwotach brutto.

Ustawa dezubekizacyjna ma zarówno gorących zwolenników, jak i zapalonych przeciwników. Wielokrotnie możemy przeczytać również historie osób, które czują się pokrzywdzone w związku ze zmniejszeniem ich świadczeń emerytalnych czy rentowych.

Warto się więc zastanowić, jakie możliwości mają osoby, które otrzymały już decyzje o obniżeniu emerytury lub renty i uważają ją za niesłuszną.

Pierwsza możliwość, to zwrócenie się do ministra właściwego do spraw wewnętrznych o wydanie decyzji wyłączającej nowe przepisy (art. 15c, 22a i 24a ustawy) w stosunku do konkretnej osoby. Uzasadnieniem wniosku może być:

  • krótkotrwała służba przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz
  • rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Wskazane przesłanki powinny być spełnione łącznie, a jednocześnie dobrze udokumentowane. Minister będzie rozpatrywał sprawy na podstawie uznania, ale pamiętajmy, że nie daje mu to prawa do całkowitej dowolności.

Druga możliwość to złożenie odwołania do Sądu. Niestety wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji, a więc w praktyce obniżenia świadczeń. Odwołanie należy wnieść w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji. Postępowanie jest przy tym wolne od opłat.

Jedną z opcji jest możliwość obrony przed obniżeniem świadczeń przez wykazanie, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęło się współpracę i czynnie wspierało osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego. Fakt ten można wykazać zarówno na podstawie informacji o przebiegu służby z IPN, jak i innych dowodów, w szczególności na podstawie wyroku skazującego (nawet nieprawomocnego) za taką działalność. Przez inne dowody możemy rozumieć również świadków, którzy mogą okazać się bardzo istotni w takiej sprawie.

Istnieje również możliwości kwestionowania zgodności przepisów nowelizacji z Konstytucją RP. Można powołać się m.in. na zasadę ochrony praw słusznie nabytych, ale i na wiele innych przepisów, które mogą być przecież przez Sąd stosowane bezpośrednio.

W ostateczności pozostaje również skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu.

ustawa dezubekizacyjna

(foto – damska część Kancelarii na paintballowym wyjeździe integracyjnym 🙂 )

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *